Miqësia e pazakontë mes zhytësit të lirë Sercan Demirkaya dhe një breshke të gjelbër detare, të cilën ai e quajti “Mahmut”, në Antalya vazhdon prej rreth 5 vitesh.
Demirkaya, i cili gjatë pjesës më të madhe të vitit del herët në mëngjes me kajakun e tij të verdhë në zonën e portit Çayagzi për të pastruar detin vullnetarisht, takohet shpesh me “Mahmutin” teksa mbledh mbeturina nën ujë.
Kur sheh kajakun e verdhë të Demirkayas, breshka i afrohet dhe për një kohë të gjatë noton pranë tij, ndërsa herë pas here e prek me pendët e saj.
Demirkaya tha se kishte nisur të interesohej për breshkat e detit që kur ishte fëmijë dhe
se ato ishin një nga arsyet kryesore pse ishte zhvendosur në këtë zonë.
Ai tregoi se fillimisht nuk ishte në gjendje t’i dallonte breshkat njëra nga tjetra, por që nga viti 2021 nisi ta dallonte “Mahmutin” dhe ta vëzhgonte.
“Ne zhyteshim vazhdimisht me 3-4 breshka. Por pas një kohe ato u larguan. E vetmja që nuk më la dhe nuk u largua kurrë nga unë ishte Mahmuti. Këtë vit jemi në vitin tonë të pestë”, tha ai.
“Çdo herë vjen vetëm te kajaku ku jam unë”, tha Demirkaya, duke shtuar se gjatë zhytjeve breshka i afrohet, i prek kokën dhe herë pas here e prek edhe në fytyrë.
Ai tha se shqetësohet kur nuk e sheh për disa ditë dhe pyet kapitenët e varkave për të mësuar nëse breshka është mirë. /AA/
