Studiuesit analizuan mënyrën si flasin fëmijët për përvojat e vështira dhe zbuluan një sinjal që mund të shfaqet shumë përpara diagnozës
Shkencëtarët përdorën mjete të inteligjencës artificiale për të analizuar mënyrën e të folurit të fëmijëve. Rezultatet treguan se struktura dhe stili i fjalive mund të jenë më të rëndësishme sesa vetë përmbajtja e rrëfimit.
Kur fëmijët flasin për stresin, studiuesit analizojnë mënyrën si e përshkruajnë traumën
Ekspozimi ndaj stresit në moshë të hershme përbën një nga sfidat më të mëdha të shëndetit publik dhe lidhet me deri në një të tretën e të gjitha diagnozave psikiatrike te të rriturit në mbarë botën.
Megjithatë, jo çdo fëmijë që përjeton situata të vështira zhvillon probleme të shëndetit mendor. Shumë prej tyre tregojnë një aftësi të jashtëzakonshme për t’u përshtatur dhe për të përballuar vështirësitë.
Për të kuptuar më mirë se cilët fëmijë mund të jenë më të rrezikuar, studiuesit nga Universiteti Stanford kryen një studim që tregon se stili me të cilin një fëmijë përshkruan një përvojë traumatike mund të shërbejë si sinjal i hershëm për ankthin dhe depresionin.
“Kjo studim ofron prova të forta për zhvillimin e mjeteve të përballueshme që mund të identifikojnë shënuesit e rrezikut përpara se individi të marrë një diagnozë”, thekson Chase Antonacci, autori kryesor i studimit nga Shkolla e Shkencave Humane dhe Shkencave të Universitetit Stanford, transmeton Telegrafi.
Inteligjenca artificiale analizoi mënyrën e të folurit të më shumë se 200 fëmijëve
Studiuesit intervistuan më shumë se 200 fëmijë të moshës 9 deri në 13 vjeç për përvojat e tyre stresuese. Më pas, ata përdorën mjete të analizës gjuhësore të bazuara në inteligjencën artificiale për të shqyrtuar mënyrën se si fëmijët i rrëfenin këto përvoja.
Rezultatet treguan se stili i të shprehurit ishte tregues më i besueshëm i problemeve të ardhshme të shëndetit mendor sesa vetë faktet e përmendura në rrëfim.
Përmbajtja e rrëfimit mund të tregojë sa të rënda do të jenë simptomat
Edhe pse stili i të shprehurit rezultoi veçanërisht i rëndësishëm për parashikimin e shfaqjes së problemeve klinike, studiuesit zbuluan se përmbajtja e asaj që thoshin fëmijët lidhej më saktë me ashpërsinë e simptomave të ardhshme.
Rrëfimet ku përdoreshin fjalë si “luftë”, “e tmerrshme” ose “i sulmuar”, si dhe përshkrime të drejtpërdrejta të dhunës fizike dhe përjashtimit shoqëror, u lidhën me forma më të rënda të çrregullimeve.
Në të kundërt, rrëfimet e përqendruara te aktivitetet pozitive dhe hobet, ku përmendeshin fjalë si “futboll”, “lojë” ose “qen”, si edhe përshkrimet neutrale, shoqëroheshin me një tablo klinike dukshëm më të lehtë.
Analiza e të folurit mund të ndihmojë në zbulimin e hershëm të problemeve
Adoleshenca është periudha kur çrregullimet e depresionit dhe ankthit shfaqen më shpesh. Pasi këto probleme konsolidohen, trajtimi mund të bëhet shumë më i gjatë dhe më i vështirë.
Pikërisht për këtë arsye, studiuesit besojnë se identifikimi i hershëm i fëmijëve në rrezik mund të jetë vendimtar.
“Të folurit është i lehtë dhe relativisht i lirë për t’u analizuar dhe mund të jetë një tregues shumë më i fuqishëm i zhvillimit të problemeve të shëndetit mendor sesa çdo faktor tjetër i vetëm”, përfundon profesori Ian Gotlib, bashkautor i studimit.
Studiuesit besojnë se ky model mund të hapë rrugën për një qasje të re në psikiatrinë parandaluese. Në të ardhmen, një analizë e thjeshtë e gjuhës, e përdorur në shkolla ose në kujdesin shëndetësor parësor, mund të ndihmojë në identifikimin në kohë të fëmijëve më të cenueshëm.
Kjo do të mundësonte ndërhyrjen dhe mbështetjen e hershme, përpara se problemet e shëndetit mendor të zhvillohen në një tablo të plotë klinike. /Telegrafi/
