Para se bota ta njihte duke u ngjitur në fasadat e rrokaqiejve, francezi sfidonte shkëmbinjtë me duar të zhveshura. Një rënie e tmerrshme, pesë ditë në koma dhe paralajmërimi i mjekëve se mund të mos ngjitej më nuk e ndalën. Sot, në moshën 64-vjeçare, Alain Robert vazhdon një jetë ku mes tij dhe humnerës shpesh nuk ka as litar, as rrjetë sigurie
Ka një çast në ngjitje kur toka pushon së qeni vend ku mund të kthehesh lehtë.
Poshtë nuk ka dyshek. Nuk ka litar që të kapë. Nuk ka partner që të mbajë. Ka vetëm gishtat, këmbët, sipërfaqen përpara dhe vendimin se ku do ta vendosësh dorën tjetër.
Për Alain Robert, ky nuk është një skenar filmi. Është mënyra se si ka kaluar një pjesë të madhe të jetës.
Shumica e njohin francezin si “French Spider-Man”, njeriun që është shfaqur në fasadat e disa prej ndërtesave më të njohura në botë. Por historia e tij nuk nisi mes xhamit dhe betonit. Shumë përpara rrokaqiejve, Robert kishte mësuar ta njihte frikën në një mjedis edhe më të paparashikueshëm: shkëmbin, transmeton Telegrafi.
Robert ka treguar se, kur ishte fëmijë, kishte frikë nga lartësitë dhe nuk ishte veçanërisht i sigurt në vete. Pikërisht ngjitja u bë një mënyrë për t’u përballur me atë frikë.
Në adoleshencë nisi të ushtrohej në shkëmbinjtë pranë shtëpisë së tij në Francën jugore. Me kalimin e viteve kaloi te një nga format më të rrezikshme të këtij sporti: free solo, ngjitje pa litar dhe pa sistem sigurimi.
Dhe nuk bëhej fjalë vetëm për rrugë të thjeshta.
Robert u bë i njohur në botën e ngjitjes për tentativa dhe ngjitje shumë të vështira në shkëmb, shumë përpara se kamerat ta ndiqnin në fasadat e ndërtesave. Fama urbane erdhi më vonë, por baza e gjithçkaje ishte guri, lëvizja e trupit dhe aftësia për të lexuar sipërfaqen centimetër pas centimetri.
Por pastaj erdhi dita që mund t’i kishte dhënë fund gjithçkaje.
Rënia që duhej ta kishte mbyllur historinë
Në vitin 1982, Robert pësoi një aksident të rëndë gjatë zbritjes me litar. Ra nga një lartësi e madhe mbi shkëmb.
Pësoi fraktura të shumta dhe dëmtime serioze, ndërsa qëndroi pesë ditë në koma. Më vonë ka treguar se mjekët i kishin thënë se mund të mos ishte më në gjendje të ngjitej.
Për një njeri që e kishte ndërtuar një pjesë të identitetit të tij rreth ngjitjes, mund të kishte qenë fundi.
Por trupi nuk ishte më i njëjti. Aksidenti i la kufizime të përhershme, sidomos në duar dhe kyçe. Në vend që të hiqte dorë, ai e përshtati mënyrën e ngjitjes me trupin që kishte pas aksidentit.
Dhe më pas muri prej guri u zëvendësua nga një mur tjetër.
Kur shkëmbinjtë u zëvendësuan me rrokaqiej
Në vitet 1990, Robert nisi t’i shihte edhe ndërtesat si rrugë ngjitjeje.
Fasada, korniza dritaresh, dalje të vogla në beton apo metal – gjëra që kalimtari mezi i vëren – për të bëheshin pika ku mund të mbështeste gishtat dhe këmbët.
Në 1994, një ngjitje në Chicago shënoi një kapitull të ri të karrierës së tij. Më pas erdhën ndërtesa në shumë vende të botës dhe nofka që do ta ndiqte kudo: “French Spider-Man”.
Shumë prej këtyre ngjitjeve janë bërë pa leje. Prandaj, në vend të një pritjeje ceremoniale në majë, shpesh e ka pritur policia.
Nga toka, pamja është pothuajse absurde: një njeri i vogël në një mur gjigant, qindra metra mbi asfalt, pa një litar të dukshëm që ta lidhë me sigurinë.
Por një detaj në historinë e tij e bën gjithçka edhe më interesante.
Njeriu që për publikun duket sikur kaloi nga shkëmbinjtë te rrokaqiejt për ta rritur rrezikun, vetë e sheh ndryshe.
“Ndërtesat janë më të sigurta se shkëmbi”
Robert ka shpjeguar se shkëmbi natyror mund të jetë më i paparashikueshëm. Kapjet ndryshojnë, sipërfaqja mund të jetë e thyeshme dhe një lëvizje që nga poshtë duket e thjeshtë mund të ndryshojë krejtësisht kur je mbi të.
Ndërtesat, përkundrazi, shpesh kanë struktura më të përsëritshme: të njëjtat korniza, të njëjtat distanca, të njëjtat elemente arkitekturore.
Kjo, natyrisht, nuk i bën ngjitjet të sigurta.
Kur je dhjetëra apo qindra metra mbi tokë pa litar, një rrëshqitje mund të mos lërë hapësirë për korrigjim.
Por kjo tregon diçka tjetër: rreziku që shohim nga poshtë nuk perceptohet domosdoshmërisht në të njëjtën mënyrë nga njeriu që është lart.
Për Robertin, frika nuk zhduket. Ajo kontrollohet.
Pas më shumë se katër dekadash me shkëmbinj, fasada dhe lartësi që shumicës u mjaftojnë vetëm për të ndier marramendje duke i parë në ekran, ai vazhdon ta kërkojë të njëjtën gjë: përqendrimin absolut që ekziston vetëm kur çdo lëvizje ka rëndësi.
Ndoshta kjo është pjesa më e vështirë për t’u kuptuar nga poshtë.
Robert ka folur për frikën, aksidentet dhe momentet kur i është afruar kufirit. Ajo që e dallon është marrëdhënia që ka ndërtuar me të.
Dhe herën tjetër që një video ta tregojë të varur në një faqe shkëmbore apo në fasadën e një ndërtese, pamja mund të duket pothuajse e pabesueshme.
Por pas atyre pak sekondave ekziston një histori shumë më e gjatë: një djalë që kishte frikë nga lartësitë, një shkëmb, një rënie që pothuajse i mori gjithçka – dhe një njeri që, më shumë se katër dekada më vonë, vazhdon të shikojë lart. /Telegrafi/
