Friedrich Merz po përballet me një nga periudhat më të vështira politike që prej marrjes së detyrës si kancelar i Gjermanisë, ndërsa rezultatet e fundit zgjedhore dhe rënia e mbështetjes publike kanë dobësuar pozitat e tij.
Sipas sondazheve të cituara në raport, mbështetja për Merz ka zbritur në vetëm 13%, niveli më i ulët i regjistruar për një kancelar gjerman që prej fillimit të sondazheve.
Brenda vetëm 16 muajve në qeveri, kancelari është përballur edhe me rezultate të dobëta të partisë së tij, CDU-së, në disa zgjedhje rajonale, transmeton Telegrafi.
Në zgjedhjet e fundit në Mecklenburg-Vorpommern, sipas rezultateve paraprake, CDU nuk arriti të kalojë pragun prej 5% për të hyrë në parlamentin rajonal. Ky rezultat i shtohet humbjeve të tjera të fundit të partisë konservatore.
Në të njëjtën kohë, Alternativa për Gjermaninë (AfD) ka shënuar rritje të ndjeshme. Partia anti-imigracion dhe nacionaliste doli forca më e madhe në dy prej tri zgjedhjeve të fundit rajonale të përmendura në raport dhe ka fituar terren edhe në sondazhet kombëtare.
Autoritetet gjermane kanë klasifikuar disa struktura të AfD-së si ekstremiste të djathta dhe antidemokratike, vlerësim që partia e kundërshton.
Forcimi i AfD-së ka rritur presionin mbi kancelarin. Bashkëkryetarja e partisë, Alice Weidel, tha se rezultatet e fundit tregojnë, sipas saj, se AfD-ja ka zëvendësuar CDU-në si forca kryesore politike e qendrës së djathtë në Gjermani.
AfD-ja e akuzon Merz-in se nuk ka përmbushur premtimet kryesore të fushatës për rimëkëmbjen e ekonomisë dhe për gjetjen e zgjidhjeve ndaj shqetësimeve të votuesve për emigracionin dhe sigurinë.
Ndërkohë, në Gjermani kanë qarkulluar spekulime për mundësinë që Merz të zëvendësohet nga një tjetër figurë e CDU-së. Megjithatë, deri tani nuk ka një vendim të tillë dhe emrat që përmenden publikisht mbeten pjesë e spekulimeve politike.
Pas zgjedhjeve rajonale, Merz tha se do të vazhdojë me planet për reforma në ekonomi, taksa dhe sistemin e mirëqenies, duke bërë thirrje për “qëndrueshmëri, vendosmëri dhe durim”.
Kriza politike zhvillohet në një periudhë të vështirë për ekonominë gjermane.
Gjermania është ekonomia më e madhe e Evropës dhe modeli i saj ekonomik është mbështetur fuqishëm te industria dhe eksportet. Rritja e kostove të energjisë pas humbjes së aksesit te energjia e lirë ruse, tarifat amerikane dhe konkurrenca e fortë nga Kina kanë ushtruar presion mbi sektorin industrial.
Edhe emigracioni mbetet një prej çështjeve kryesore në debatin politik gjerman. Kriza e migracionit e vitit 2015, kur Gjermania pranoi rreth një milion refugjatë dhe migrantë, la pas debate të forta mbi integrimin dhe sigurinë.
Raporti përmend gjithashtu disa sulme të profilit të lartë të viteve të fundit dhe raste ku autoritetet kanë dyshuar për motive islamiste. Në dhjetor, për shembull, policia njoftoi arrestimin e pesë personave të dyshuar për përgatitjen e një sulmi në një treg Krishtlindjesh në Mynih, me motiv të dyshuar islamist.
Pozita e Gjermanisë ka rëndësi përtej politikës së brendshme. Vendi është ekonomia më e madhe e BE-së, një prej kontribuuesve kryesorë në buxhetin e Unionit dhe një nga mbështetësit kryesorë financiarë të Ukrainës.
Për këtë arsye, një krizë e zgjatur politike në Berlin mund të ndikojë në debatet evropiane për mbrojtjen, emigracionin, teknologjinë dhe buxhetin e përbashkët të BE-së.
Merz dhe disa vende të tjera më të pasura të Unionit kanë kërkuar kufizimin e kontributeve në buxhetin e ardhshëm evropian, ndërsa në Bruksel po diskutohet njëkohësisht për rritjen e shpenzimeve të përbashkëta në mbrojtje, teknologji dhe siguri.
Përballë luftës së Rusisë në Ukrainë, pasigurive mbi furnizimin me energji dhe tensioneve tregtare me Kinën e SHBA-në, zhvillimet politike në Gjermani po ndiqen me vëmendje në kryeqytetet evropiane.
Forcimi i AfD-së në të djathtë dhe i Die Linke në të majtë po ndryshon gjithashtu peizazhin politik gjerman, ndërsa vendet kryesore të BE-së përgatiten për cikle të rëndësishme zgjedhore.
Për Gjermaninë, vend që tradicionalisht i ka dhënë rëndësi të madhe stabilitetit politik, rezultatet e fundit kanë hapur një periudhë të pazakontë pasigurie mbi drejtimin e politikës së saj të brendshme dhe ndikimin që kjo mund të ketë në Evropë.
