Një studim i ri amerikan zbulon rritje të fortë të përshkrimit të barnave që ndikojnë në oreks te fëmijët nën 12 vjeç. Por rritja e recetave nuk tregon ende çfarë ndodh pas shumë vitesh përdorimi, ndërsa kufijtë e moshës ndryshojnë sipas ilaçit dhe vendit
Kur një fëmijë ka obezitet, trajtimi nuk mund të reduktohet në këshillën “të hajë më pak dhe të lëvizë më shumë”.
Obeziteti në fëmijëri është një sëmundje kronike komplekse, në të cilën ndikojnë faktorë gjenetikë, biologjikë, mjedisorë dhe mënyra e jetesës. Akademia Amerikane e Pediatrisë thekson se trajtimi duhet të përshtatet me nevojat shëndetësore të fëmijës dhe të përfshijë mbështetjen e gjithë familjes. Në raste të caktuara, pjesë e trajtimit mund të jenë edhe barnat.
Një studim i publikuar në revistën Pediatrics analizoi të dhënat elektronike shëndetësore të më shumë se 3.5 milionë fëmijëve të moshës 8–11 vjeç me obezitet, por pa diabet, nga janari 2019 deri në qershor 2026.
Sipas autorëve, përqindja vjetore e fëmijëve të cilëve u ishin përshkruar barnat e analizuara u rrit nga 0.03 në 9.3 për qind, pra rreth 310 herë.
Megjithatë, kjo nuk do të thotë se pothuajse një në dhjetë fëmijë në SHBA merr ilaçe për obezitetin. Shifra i referohet vetëm popullatës së studiuar me obezitet. Gjatë gjithë periudhës, recetë të tillë kishte marrë rreth 0.6 për qind e fëmijëve të përfshirë në analizë.
Studimi regjistroi recetat, por nuk mund të tregojë për sa kohë fëmijët e morën terapinë, sa u ndihmoi apo cilat mund të jenë pasojat e përdorimit për shumë vite, transmeton Telegrafi.
Barnat si liraglutidi dhe semaglutidi imitojnë veprimin e hormonit GLP-1, i cili luan rol në kontrollin e oreksit dhe ndjenjës së ngopjes.
Por këto barna nuk janë të njëjta dhe as miratimet për përdorim nuk janë të njëjta në çdo vend.
Në Bashkimin Evropian, për shembull, Agjencia Evropiane e Barnave ka miratuar Saxenda-n, me përbërës aktiv liraglutidin, edhe për fëmijët nga 6 deri në më pak se 12 vjeç me obezitet dhe peshë trupore prej të paktën 45 kilogramësh. Terapia në këtë grup duhet të nisë nga një mjek me përvojë në trajtimin e obezitetit pediatrik.
Në vende të tjera, kufiri i moshës mund të jetë më i lartë. Prandaj nuk është e saktë të thuhet se të gjitha barnat kundër obezitetit lejohen kudo vetëm pas moshës 12-vjeçare.
Çfarë dimë për fëmijët më të vegjël
Një provë klinike e publikuar në The New England Journal of Medicine përfshiu 82 fëmijë nga 6 deri në më pak se 12 vjeç me obezitet.
Pas 56 javësh, indeksi i masës trupore u ul mesatarisht me 5.8 për qind te fëmijët që morën liraglutid, ndërsa në grupin placebo u rrit me 1.6 për qind.
Por kjo nuk do të thotë humbje prej 5.8 për qind të peshës trupore, veçanërisht te fëmijët që vazhdojnë të rriten.
Problemet e tretjes u raportuan te rreth 80 për qind e fëmijëve që morën ilaçin, krahasuar me 54 për qind në grupin placebo.
Rezultatet sugjerojnë se terapia mund të ndihmojë disa fëmijë, por një studim kaq i vogël dhe i kufizuar në kohë nuk mund t’u përgjigjet të gjitha pyetjeve për përdorimin shumëvjeçar gjatë zhvillimit.
Peshorja nuk duhet të jetë i vetmi kriter
Vendimi për trajtim nuk merret vetëm sipas kilogramëve. Duhet të vlerësohen shkalla e obezitetit, sëmundjet shoqëruese, ushqyerja, aktiviteti fizik, rritja, rrethanat familjare dhe gjendja psikologjike e fëmijës.
Barnat, kur përdoren, janë vetëm një pjesë e trajtimit. Ato nuk zëvendësojnë ushqyerjen e përshtatshme, aktivitetin fizik dhe mbështetjen profesionale.
Prindërit duhet ta pyesin mjekun pse propozohet pikërisht ai ilaç, nëse është i miratuar për moshën e fëmijës, çfarë përfitimi pritet dhe si do të ndiqen efektet anësore.
Sepse te një fëmijë që ende rritet, qëllimi nuk është thjesht një numër më i vogël në peshore, por shëndeti afatgjatë dhe një marrëdhënie e shëndetshme me trupin dhe ushqimin. /Telegrafi/
