Mesfushori Philippe Coutinho u largua nga Liverpooli në janar të vitit 2018 si një prej lojtarëve më të talentuar të klubit dhe në atë kohë gjithçka dukej sikur “Reds” po humbnin një prej yjeve të tyre kryesorë.
Në vend të kësaj, transferimi i brazilianit te Barcelo na u shndërrua në një pikë kthese për mënyrën se si Liverpooli e shihte ndërtimin e skuadrës, transferimet dhe atë se çfarë duhej të ishte një klub modern i nivelit më të lartë.
Kur Coutinho u transferua te Barcelona në janar të vitit 2018, situata dukej e dhimbshme për Liverpoolin. Mesfushori brazilian ishte bërë një prej figurave qendrore të skuadrës dhe largimi i tij erdhi në mes të sezonit, në një periudhë kur klubi ishte ende në garë në Evropë.
Barcelona pagoi një shumë që, me bonuse, mund të arrinte deri në 142 milionë funte. Nga jashtë, vendimi dukej si një tjetër humbje e Liverpoolit në tregun e transferimeve.
Klubet e mëdha i mbajnë yjet e tyre, ndërsa klubet më të vogla i shesin. Liverpooli e kishte përjetuar diçka të ngjashme edhe në vitin 2014, kur Luis Suarez u largua drejt Barcelonës.
Coutinho ishte një tjetër kujtesë se lojtarët më të mëdhenj mund ta shihnin Anfieldin si një pikë kalimi drejt Camp Nou.
Por këtë herë, reagimi i Liverpoolit ishte ndryshe. Klubi nuk tentoi ta zëvendësonte Coutinhon me një tjetër lojtar që kishte saktësisht të njëjtat cilësi. Në vend të kësaj, filloi ta shihte skuadrën si një sistem të tërë dhe jo thjesht si një koleksion yjesh.
Megjithatë, kronologjia e transferimeve kërkon një sqarim.
Liverpooli kishte arritur marrëveshje për transferimin e Virgil van Dijk nga Southamptoni që në dhjetor të vitit 2017, pra përpara se Coutinho të largohej zyrtarisht. Alisson dhe Fabinho iu bashkuan skuadrës më vonë, gjatë verës së vitit 2018.
Prandaj, është e pasaktë të thuhet thjesht se Liverpooli “shiti Coutinhon dhe me paratë e tij bleu Van Dijkun dhe Alissonin”.
Megjithatë, transferimi i brazilianit i dha klubit një fleksibilitet të jashtëzakonshëm financiar pikërisht në momentin kur modeli i tij i rekrutimit po bëhej më ambicioz.
Mësimi simbolik ishte më i rëndësishëm sesa një transaksion i drejtpërdrejtë. Liverpooli mund ta shiste një lojtar elitar të repartit ofensiv dhe ta përdorte fuqinë financiare të krijuar për të investuar në zona të tjera, duke e bërë të gjithë skuadrën më të fortë.
Në vend që të zëvendësonte një yll, Liverpooli filloi të zëvendësonte funksionet.
Van Dijk transformoi mbrojtjen. Alisson ndryshoi nivelin në portë. Fabinho solli kontroll në mesfushë. Ndërkohë, Mohamed Salah, Sadio Mane dhe Roberto Firmino krijuan një treshe sulmuese që do të bëhej një prej më të rrezikshmeve në Evropë.
Coutinho nuk u zëvendësua drejtpërdrejt. Kreativiteti filloi të vinte nga më shumë zona. Krijimi i rasteve u bë pjesë e strukturës së skuadrës. Mbrojtësit e krahut u shndërruan në armë sulmuese, ndërsa mesfusha u ndërtua për të mbështetur tranzicionet dhe presingun e lartë.
Liverpooli u bë më pak i varur nga një lojtar që duhej të ishte i jashtëzakonshëm në çdo ndeshje. Ky ishte ndryshimi i madh psikologjik.
Një klub që më parë kishte frikë nga humbja e yjeve të tij zbuloi se largimi i njërit prej tyre mund të krijonte mundësinë për të ndërtuar një kolektiv edhe më të fortë.
Rezultatet nuk vonuan. Liverpooli arriti në finalen e Ligës së Kampionëve në maj të vitit 2018, vetëm disa muaj pas largimit të Coutinhos. Në Kiev, Real Madridi fitoi 3-1, por Liverpooli u rikthye në finale një vit më vonë.
Këtë herë, skuadra e Jurgen Kloppit nuk gaboi. Liverpooli mposhti Tottenhamin 2-0 në Madrid dhe fitoi Ligën e Kampionëve për herë të gjashtë në historinë e klubit.
Transformimi vazhdoi edhe në kampionat. Në sezonin 2018/19, Liverpooli grumbulloi 97 pikë në Ligën Premier, por sërish përfundoi i dyti pas Manchester Cityt. Një vit më vonë, “Reds” më në fund e fituan titullin, duke grumbulluar 99 pikë dhe duke i dhënë fund pritjes 30-vjeçare për trofeun e kampionit të Anglisë.
Coutinho nuk ishte arsyeja e vetme për këtë sukses dhe paratë e transferimit të tij nuk ishin burimi i vetëm i transformimit. Por largimi i tij mbetet në qendër të kësaj historie, sepse përfaqësoi një mënyrë krejt tjetër të të menduarit për ndërtimin e një skuadre elitare.
Humbja e një individi mund të krijonte hapësirë financiare dhe strategjike për ta forcuar të gjithë ekipin. Liverpooli kishte mësuar se shitja e një ylli nuk duhej të ishte domosdoshmërisht një krizë identiteti.
Përkundrazi, ajo mund të shndërrohej në një formë kontrolli. Në futbollin elitar, klubet përballen vazhdimisht me të njëjtin problem. Lojtarët duan të largohen, klubet më të mëdha i kërkojnë, kontratat përfundojnë, vijnë dëmtimet dhe forma ndryshon.
Një klub që e ndërton identitetin rreth një lojtari bëhet i cenueshëm sa herë që tregu ndryshon. Liverpooli i Kloppit u ndërtua mbi idenë e kundërt.
Lojtarët ishin jashtëzakonisht të rëndësishëm, por modeli ishte edhe më i rëndësishëm. Nëse Coutinho largohej, dikush tjetër mund të krijonte raste. Nëse një mbrojtës i krahut mungonte, struktura mund të funksiononte. Nëse një sulmues shitej, departamenti i rekrutimit mund të kërkonte një profil tjetër që i përshtatej sistemit.
Kjo ishte një mënyrë tjetër për ta përkufizuar ambicien. Në vend të idesë “jemi mjaftueshëm të mëdhenj për t’i mbajtur të gjithë”, Liverpooli praktikisht ndërtoi bindjen se “jemi mjaftueshëm të fortë për t’u përshtatur edhe kur nuk mund t’i mbajmë”.
Skuadra që fitoi Ligën e Kampionëve në vitin 2019 dhe Ligën Premier në vitin 2020 nuk ishte thjesht Liverpooli i dikurshëm pa Coutinhon.
Ishte një koncept tjetër i klubit Shitja e brazilianit nuk e dobësoi Liverpoolin, sepse klubi nuk e konsideroi më një yll individual si produktin final të projektit. Ai e trajtoi yllin si një aset brenda një cikli më të madh: zhvillo lojtarë, konkurro, shit kur tregu e kërkon, riinvesto me inteligjencë dhe ndërto një skuadër që është më e madhe se çdo emër i vetëm.
Kjo është arsyeja pse transferimi i Coutinhos është më i rëndësishëm në historinë moderne të Liverpoolit sesa thjesht një listë hyrjesh dhe largimesh.
Shifra prej më shumë se 140 milionë funtesh ishte e madhe. Trofeu që erdhi më pas ishte edhe më i rëndësishëm, por ndryshimi më i madh ishte në mënyrën e të menduarit./Telegrafi/
