Sot, Lëvizja për Progres Demokratik (LPD) shënon saktësisht 24-vjetorin e themelimit të saj. Kryetari aktual i këtij subjekti, Shqiprim Musliu, ka shpërndarë një mesazh urimi duke e cilësuar këtë rrugëtim si “24 vite plot sakrificë, mund, lot e krenari”, duke shtuar se “zemra e LPD-së ka rrahur gjithmonë për popullin”.
Për të nderuar këtë përvjetor të rëndësishëm të një prej shtyllave kryesore të rezistencës dhe jetës politike në Luginë, Bujanoci.net sjell një retrospektivë dhe historikun e plotë të LPD-së, që nga rrethanat e jashtëzakonshme të themelimit e deri te sfidat e sotme.
Gjeneza e LPD-së: Kalimi nga pushka në diplomaci (Viti 2002)Për të kuptuar historikun e LPD-së, duhet kthyer pas në vitet 2001–2002.
Pas nënshkrimit të Marrëveshjes së Konçulit në maj të vitit 2001, e cila i dha fund konfliktit të armatosur në Luginën e Preshevës mes Ushtrisë Çlirimtare për Preshevë, Medvegjë dhe Bujanoc (UÇPMB) dhe forcave qeveritare serbe, lindi nevoja jetike që lufta për të drejtat e shqiptarëve të vazhdonte me mjete politike dhe diplomatike.
Në këto rrethana, më 15 qershor 2002, udhëheqësi kryesor i Këshillit Politik të UÇPMB-së, Jonuz Musliu, së bashku me bashkëluftëtarë, veprimtarë të çështjes kombëtare dhe intelektualë, themeloi zyrtarisht Lëvizjen për Progres Demokratik (LPD) me selie në Bujanoc.
Qëllimi i partisë ishte i qartë dhe i prerë:Mbrojtja dhe implementimi i plotë i pikave të Marrëveshjes së Konçulit.
Ndalimi i diskriminimit shtetëror ndaj shqiptarëve në sferën e ekonomisë, arsimit dhe sigurisë.
Integrimi i ish-pjesëtarëve të UÇPMB-së në jetën shoqërore dhe institucionale.
Epoka e Jonuz Musliut: LPD si gardiane e vlerave të luftës nën drejtimin e liderit historik Jonuz Musliu, LPD u shndërrua shpejt në një faktor të pashmangshëm politik në Bujanoc dhe në tërë Luginën.
Partia u karakterizua gjithmonë nga një linjë e prerë kombëtare, duke mos bërë kompromise me parimet bazë të të drejtave të shqiptarëve.
Përgjatë dy dekadave të para, LPD arriti suksese të mëdha:
Në nivel lokal: U bë pjesë kyçe e pothuajse çdo qeverisjeje lokale shqiptare në Bujanoc, ku Jonuz Musliu shërbeu me dinjitet si Kryetar i Kuvendit Komunal për disa mandate.
Në nivel kombëtar: LPD udhëhoqi me sukses Këshillin Kombëtar Shqiptar (KKSH / KNSH), institucionin më të lartë të vetëqeverisjes kulturore e arsimore të shqiptarëve, ku Musliu mbrojti me ngulm përdorimin e lirë të flamurit dhe simboleve kombëtare shqiptare.
Viti 2018: Kalimi i stafetës dhe trashëgimia politike
Më 18 janar 2018, LPD dhe mbarë kombi shqiptar pësuan një goditje të rëndë me ndarjen nga jeta të kryetarit Jonuz Musliu, pas një sëmundjeje të rëndë.
Humbja e tij krijoi një zbrazëti të madhe, por subjekti tregoi pjekuri institucionale.
Në tetor të vitit 2018, Kuvendi i LPD-së zgjodhi unanimisht djalin e tij, Shqiprim Musliun, në krye të partisë. Musliu i ri e mori timonin e LPD-së në një kohë të vështirë, duke premtuar se do të ruante të paprekur testamentin politik të të atit dhe të dëshmorëve të UÇPMB-së.
Sfida e sotme (2024–2026): Opozitë parimore dhe mbrojtje nga pasivizimi
Sot, në vitin 2026, LPD gjendet në një pozicion të ri politik por tejet të rëndësishëm:
Pas zgjedhjeve lokale të 2 qershorit 2024, LPD refuzoi të bëhej pjesë e pazarit politik që futi të gjitha listat serbe në ekzekutivin e Bujanocit, duke u rreshtuar në një opozitë të fortë dhe parimore në Kuvendin Komunal (më 30 korrik 2024, ku bojkotuan seancën konstituive).
Përmes kuadrove të saj, si ish-kryetari i KKSH-së Nevzad Lutfiu, LPD ka qenë zëri më i fuqishëm që ka denoncuar ndërkombëtarisht pasivizimin e adresave të shqiptarëve nga Beogradi, duke ofruar asistencë juridike për qytetarët e prekur në Malësinë e Bujanocit./BujanociNet/
