Nga: Katie Warnock / Newsweek Përkthimi: Telegrafi.com
Më shumë se gjysma e fuqisë punëtore globale tani raporton se po përjeton vështirësi financiare. Megjithatë, kur punëdhënësit përballen me probleme në frekuentimin e punës, me mungesë të stafit ose rënie të besueshmërisë, shpjegimi pothuajse gjithmonë drejtohet në të njëjtin drejtim: brezat më të rinj thjesht nuk duan të punojnë.
Pas gati dy dekadash duke drejtuar një kompani rekrutimi që punëson profesionistë me pagesë – për orë, me prani fizike në vendin e punës – besoj se e kemi diagnostikuar gabimisht problemin. Etika e punës në Amerikë nuk është zhdukur. Inflacioni e ka dobësuar strukturën e stimujve që dikur e bënte paraqitjen në punë të dukej si një rrugë drejt një gjëje më të madhe.
Kam një vend në rreshtin e parë për të parë një nga ndryshimet më të anashkaluara në tregun e sotëm të punës. Punët në të cilat rekrutoj, nga mësuesit zëvendësues deri te ndihmësit, nuk mund të kryhen në distancë, që do të thotë se besueshmëria nuk është thjesht e preferuar; ajo është themelore për vetë punën.
Vetëm pak vite më parë, mosparaqitja e një punonjësi në punë paraqiste një përjashtim. Sot, ajo është bërë sfidë e përsëritur. Një mësues zëvendësues, i caktuar për të mbikëqyrur një provim shtetëror në orën 7:00 të mëngjesit, mbërriti në orën 9:00 dhe pyeti: “A nuk është më mirë që erdha në orën 9:00 sesa të mos kisha ardhur fare”?
Do të ishte e lehtë ta shpërfillja atë shkëmbim fjalësh si gjykim të dobët të një punonjësi të vetëm. Nuk e bëj këtë. E shoh atë si simptomë të një tregu pune ku lidhja midis përpjekjes dhe shpërblimit është dobësuar. Kur pronësia e një shtëpie, siguria financiare dhe mobiliteti social në rritje duken gjithnjë e më të paarritshëm, përgjegjshmëria bëhet më e vështirë për t’u ruajtur – jo sepse standardet kanë ndryshuar, por sepse stimujt që qëndrojnë pas tyre kanë ndryshuar.
Për breza të tërë, njerëzit pranuan mëngjese të hershme, udhëtime të përditshme dhe punë kërkuese, sepse besonin se ato sakrifica krijonin një të ardhme më të mirë. Paga nënkuptonte më shumë sesa pagesën e faturave të këtij muaji. Përfaqësonte një përparim drejt blerjes së një shtëpie, zotërimit të një makine të mirë ose ndërtimit të një sigurie afatgjatë financiare.
Sot, ai premtim duket gjithnjë e më i largët për shumë punëtorë që paguhen me orë.
Presionet financiare mbeten një nga shqetësimet më të mëdha që formësojnë këndvështrimin e punonjësve ndaj punës. Në të njëjtën kohë, përballimi i strehimit dominon diskutimet ekonomike në mbarë vendin, duke bërë që shumë punëtorë të vënë në dyshim nëse puna më e zellshme do ta ndryshojë vërtet të ardhmen e tyre financiare.
Ky dallim ka rëndësi, sepse etika e punës nuk ka ekzistuar kurrë në izolim. Ajo gjithmonë është formësuar nga stimujt. Kur njerëzit besojnë se përpjekja e tyre sjell përparim domethënës, pason përkushtimi. Kur kjo bindje fillon të zbehet, shpesh zbehet edhe motivimi.
Kjo nuk është mbrojtje për mungesat në punë apo për punonjës neglizhentë. Punëdhënësit kanë çdo të drejtë të presin përgjegjshmëri. Por, vetëm përgjegjshmëria nuk shpjegon pse shkollat, ofruesit e shërbimeve shëndetësore, shitësit me pakicë dhe bizneset e shërbimeve në mbarë vendin po raportojnë shumë nga të njëjtat sfida në sigurimin e personelit.
Nga këndvështrimi im, këto nuk janë incidente të izoluara. Ato janë shenja të hershme paralajmëruese të një tregu pune nën trysni gjithnjë e më të madhe ekonomike. Shkëputja bëhet edhe më e dukshme kur rekrutoj për poste ku përcaktohet qartë se puna kryhet në vendin e punës.
Një nga pyetjet e para që aplikantët bëjnë shpesh është: “A mund të kryhet kjo në distancë”?
E kuptoj pse pyesin. Puna në distancë dhe ajo hibride i ndryshuan në thelb pritshmëritë pas pandemisë. Shumë punëtorë tani e vlerësojnë fleksibilitetin po aq sa kompensimin, dhe për profesionet që bazohen në punën në zyrë, ky ndryshim ka plotësisht kuptim.
Por, shumë punë esenciale nuk mund të kryhen përmes një laptopi. Mësuesi nuk mund të mbikëqyrë klasën nga distanca. Kujdestari nuk mund t’i ofrojë mbështetje klientit të moshuar përmes Zoom-it. Ndihmësi nuk mund ta ndihmojë një fëmijë të mësojë nga një qytet tjetër.
Problemi nuk është se njerëzit duan fleksibilitet. Sfida është se pritshmëritë kanë evoluar më shpejt sesa shumë profesione thelbësore kanë mundur ndonjëherë. Kjo mospërputhje po bëhet një nga tensionet përcaktuese në tregun e sotëm të punës.
Gjithashtu mendoj se po shpenzojmë tepër kohë duke e kthyer këtë në një debat brezash.
Jam rritur nga dy prindër të brezit bejbi-bumer të cilët besonin se paraqitja në punë ishte thjesht pjesë e të qenit i rritur. Ai mentalitet formësoi mënyrën se si e shoh përgjegjësinë, por gjithashtu më kujton se çdo brez, në fund të fundit, formësohet nga realitetet ekonomike që trashëgon.
Por, sot, katër breza ndajnë të njëjtën fuqi punëtore. Kjo duhet të jetë një nga avantazhet tona më të mëdha konkurruese, duke u dhënë profesionistëve më të rinj mundësinë të mësojnë nga kolegët me përvojë, ndërsa sjellin idetë e tyre të reja.
Në vend të kësaj, e kemi reduktuar një çështje të ndërlikuar ekonomike në një diskutim për moshën. Kjo na bën të humbasim pamjen e përgjithshme. Njerëzit ende duan një qëllim. Më e rëndësishmja, duan të besojnë se puna e palodhshme do t’i çojë përpara. Gjithnjë e më shumë, shumë prej tyre nuk e besojnë më këtë.
Sfida është se shumë njerëz nuk besojnë se ato rezultate janë të arritshme me vendet e punës që janë në dispozicion. Nuk mund ta rindërtojmë besimin në punë duke u thënë gjithnjë njerëzve të punojnë më shumë, ndërsa shpërfillim kushtet ekonomike që formësojnë vendimet e tyre.
Ky nuk është argument partiak dhe as justifikim për uljen e standardeve. Bizneset kanë ende nevojë për punonjës të besueshëm, dhe punëtorët kanë ende përgjegjësinë t’u përmbahen angazhimeve të tyre. Por, nëse vazhdojmë ta trajtojmë rënien e etikës së punës si sëmundje, në vend që të pyesim se çfarë e shkaktoi atë, do të vazhdojmë ta diagnostikojmë gabim problemin.
Nga këndvështrimi im, brenda tregut të punës me pagesë për orë, shenjat paralajmëruese janë të pamundura të injorohen.
Nuk besoj se fuqia punëtore e humbi papritur etikën e saj të punës. Besoj se ajo po i përgjigjet një ekonomie ku, për shumë njerëz, paraqitja në punë nuk ndihet më si hapi i parë drejt pronësisë, stabilitetit apo mobilitetit social në rritje.
Derisa premtimi i mobilitetit social në rritje të fillojë të ndihet sërish i arritshëm, besoj se punëdhënësit do të vazhdojnë të përballen me të njëjtat vështirësi për sigurimin e personelit. Mund të vazhdojmë të fajësojmë një brez për gjendjen e fuqisë punëtore, ose mund të përballemi me realitetin ekonomik që po e riformëson atë. Nga këndvështrimi im, përgjigjja nuk është e vështirë për t’u parë. /Telegrafi/
