Kombinimi është i rëndësishëm për shëndetin e kockave, por dozat e tepërta nuk sjellin më shumë përfitim – përkundrazi, mund të dëmtojnë veshkat dhe të çrregullojnë nivelin e kalciumit në gjak
Kalciumi u jep kockave fortësi, ndërsa vitamina D ndihmon organizmin ta përthithë dhe ta përdorë këtë mineral. Pikërisht për këtë arsye ato shpesh merren së bashku, veçanërisht në moshë të shtyrë dhe gjatë trajtimit të osteoporozës.
Megjithatë, suplementet nuk janë të nevojshme për të gjithë dhe përdorimi i dozave të larta pa indikacion mund të shkaktojë probleme shëndetësore.
Kalciumi është minerali më i bollshëm në organizmin e njeriut dhe pjesa më e madhe e tij ndodhet në kocka dhe dhëmbë. Ai është gjithashtu i nevojshëm për funksionimin e muskujve, transmetimin e impulseve nervore, mpiksjen e gjakut dhe ritmin normal të zemrës.
Kur nuk marrim mjaftueshëm kalcium, organizmi mund të fillojë ta marrë atë nga kockat për të ruajtur nivelin e nevojshëm në gjak. Nëse kjo vazhdon për një kohë të gjatë, kockat gradualisht mund të humbin dendësinë dhe të bëhen më të ndjeshme ndaj frakturave.
Pa vitaminë D, kalciumi nuk shfrytëzohet si duhet
Vitamina D është e tretshme në yndyrë dhe në organizëm vepron në mënyrë të ngjashme me një hormon. Një nga funksionet e saj kryesore është të mundësojë përthithjen e kalciumit dhe fosforit në zorrë.
Në mungesë të vitaminës D, organizmi nuk mund ta shfrytëzojë në mënyrë efikase kalciumin që marrim nga ushqimi apo suplementet.
Mungesa e theksuar te të rriturit mund të çojë në osteomalaci, gjendje në të cilën kockat bëhen më të buta dhe mund të shkaktojnë dhimbje. Mungesa afatgjatë mund të kontribuojë edhe në osteoporozë dhe rritjen e rrezikut për fraktura.
Vitamina D është e rëndësishme edhe për muskujt. Kjo ka rëndësi të veçantë te të moshuarit, sepse dobësia muskulore rrit rrezikun e rrëzimeve dhe, rrjedhimisht, të frakturave, transmeton Telegrafi.
A duhet të merren gjithmonë së bashku?
Kombinimi mund të jetë i dobishëm për personat që kanë marrje të pamjaftueshme të kalciumit, mungesë të konfirmuar të vitaminës D, osteoporozë apo rrezik të shtuar për fraktura.
Mund të përfitojnë gjithashtu personat që kalojnë pak kohë jashtë, ata me sëmundje që pengojnë përthithjen e lëndëve ushqyese dhe pacientët që përdorin medikamente të caktuara që ndikojnë në kocka.
Por një person i shëndetshëm, me ushqyerje të larmishme dhe nivel të përshtatshëm të vitaminës D, nuk do t’i bëjë domosdoshmërisht kockat më të forta duke marrë doza të mëdha suplementesh.
Shumicës së të rriturve u nevojiten rreth 1.000 mg kalcium në ditë. Nevojat rriten zakonisht te gratë pas moshës 50-vjeçare dhe te burrat pas moshës 70-vjeçare, kur sasia totale ditore mund të arrijë rreth 1.200 mg.
Këtu përfshihet kalciumi nga ushqimi dhe suplementet së bashku.
Për shumicën e të rriturve, marrja e rekomanduar e vitaminës D është rreth 600 IU ose 15 mikrogramë në ditë, ndërsa pas moshës 70-vjeçare rreth 800 IU ose 20 mikrogramë.
Kufiri prej 4.000 IU në ditë nuk është dozë e rekomanduar, por kufiri maksimal që përgjithësisht konsiderohet i tolerueshëm për shumicën e të rriturve. Në rast të mungesës së konfirmuar, mjeku mund të përshkruajë përkohësisht doza të tjera.
Format më të zakonshme janë kalcium-karbonati dhe kalcium-citrati.
Kalcium-karbonati përthithet më mirë kur merret me ushqim, ndërsa kalcium-citrati mund të merret me ose pa ushqim dhe shpesh është më i përshtatshëm për personat që kanë më pak acid gastrik ose përdorin barna që e ulin aciditetin e stomakut.
Organizmi e përthith më mirë kalciumin në sasi më të vogla, prandaj zakonisht këshillohet të mos merren më shumë se rreth 500 mg njëherësh.
Sasia e tepërt e vitaminës D mund të shkaktojë rritje të rrezikshme të kalciumit në gjak. Shenjat mund të përfshijnë nauze, dobësi, etje të madhe, urinim të shpeshtë, konfuzion dhe çrregullime të ritmit të zemrës.
Në raste më të rënda mund të shfaqen gurë ose dëmtime të veshkave.
Suplementet e kalciumit mund të shkaktojnë kapsllëk dhe fryrje, ndërsa marrja e tepërt mund të rrisë rrezikun e gurëve në veshka.
Kalciumi gjithashtu mund të pengojë përthithjen e levotiroksinës, hekurit, disa antibiotikëve dhe disa barnave kundër osteoporozës, prandaj nuk duhet të merren në të njëjtën kohë pa këshillë profesionale.
Kalciumi dhe vitamina D janë të rëndësishme kur ekziston mungesë ose rrezik i shtuar për osteoporozë, por nuk janë e vetmja mbrojtje.
Ecja, ushtrimet me ngarkesë, ushtrimet e forcës dhe ekuilibrit, mos-pirja e duhanit dhe kufizimi i alkoolit janë po aq të rëndësishme.
Doza më e mirë nuk është doza më e madhe, por ajo që i përgjigjet nevojave reale të organizmit. /Telegrafi/
