Në ditët e pritjeve të mëdha, gëzimit apo zhgënjimit, pjekuria e një shoqërie matet me aftësinë për të ruajtur qetësinë, dinjitetin dhe respektin ndaj njëri-tjetrit
Prof. Dr. Dr. Halil Krasniqi,Ekspert i shëndetësisë
Ka momente në jetën e një populli kur emocionet bëhen më të fuqishme se fjalët. Ka ditë kur shpresa rritet, pritja bëhet e padurueshme, zemra kërkon një përgjigje të menjëhershme dhe mendja e ka të vështirë të qëndrojë e qetë. Po aq ka edhe momente kur një lajm mund të sjellë gëzim të madh, zhgënjim, zemërim apo ndjenjën e padrejtësisë.
Pikërisht në këto çaste shihet pjekuria e një individi dhe e një shoqërie.
Zotërimi emocional nuk do të thotë të mos ndiejmë. Përkundrazi. Njeriu pa emocione nuk ekziston. Ne gëzohemi, vuajmë, shpresojmë, zhgënjehemi, zemërohemi dhe mallëngjehemi. Por pjekuria fillon atëherë kur nuk e lejojmë emocionin të marrë drejtimin e arsyes.
Në momente të rëndësishme, sidomos kur një popull pret një zhvillim që prek historinë, krenarinë, ndjenjat apo kujtesën e tij kolektive, emocionet mund të arrijnë kulmin. Në këto raste duhet të kujtojmë një parim të thjeshtë: as gëzimi nuk duhet të na bëjë të humbasim masën, as zhgënjimi nuk duhet të na bëjë të humbasim dinjitetin.
Shpresa është e nevojshme. Pa të, shoqëritë do ta humbnin forcën për të ecur përpara. Por shpresa duhet të shoqërohet me durim dhe realizëm. Ne nuk mund ta ndërtojmë qetësinë tonë të brendshme vetëm mbi rezultatin që dëshirojmë. Sepse jeta, drejtësia, politika dhe historia jo gjithmonë ecin sipas pritjeve tona.
Kjo është arsyeja pse duhet të mësojmë ta përballojmë edhe mundësinë e zhgënjimit.
Zhgënjimi nuk duhet të kthehet në urrejtje. Zemërimi nuk duhet të bëhet dhunë. Dhimbja nuk duhet të shndërrohet në armiqësi ndaj njëri-tjetrit. Një popull i fortë nuk është ai që nuk zemërohet kurrë, por ai që, edhe kur zemërohet, di ta ruajë vetëkontrollin, respektin dhe unitetin e tij.
Po kështu, edhe gëzimi kërkon kulturë.
Ka raste kur një lajm i mirë mund të shkaktojë një shpërthim të madh emocionesh. Është njerëzore të festojmë. Është njerëzore të përqafohemi, të derdhim lot gëzimi dhe ta ndajmë lumturinë me të tjerët. Por edhe festa duhet të mbetet dinjitoze. Gëzimi ynë nuk duhet të bëhet poshtërim për dikë tjetër, provokim apo arsye për konflikt.
Shoqëritë e pjekura dallohen pikërisht në ditët e emocioneve të mëdha.
Në kohën e rrjeteve sociale, ky vetëkontroll është edhe më i rëndësishëm. Një fjali e shkruar në zemërim mund të shpërndahet brenda pak minutash te mijëra njerëz. Një informacion i pakonfirmuar mund të shkaktojë ankth. Një thirrje emocionale mund të nxisë reagime që më vonë askush nuk mund t’i tërheqë pas.
Prandaj, para se të ndajmë një lajm, duhet të pyesim: A është i vërtetë? Para se të shkruajmë një fjalë të rëndë: A do ta thosha të njëjtën gjë nesër, kur të jem më i qetë? Para se të reagojmë: A po veproj me mendje apo vetëm nën ndikimin e momentit?
Ndonjëherë, disa minuta heshtje vlejnë më shumë se njëqind fjalë të thëna në zemërim.
Edhe familjet kanë një rol të madh. Fëmijët dhe të rinjtë e shohin mënyrën se si reagojnë prindërit dhe të rriturit. Nëse ne u mësojmë se çdo zhgënjim duhet të shoqërohet me zemërim dhe çdo kundërshtar duhet të shihet si armik, atëherë ua transmetojmë atyre konfliktin tonë. Nëse, përkundrazi, u tregojmë se njeriu mund t’i mbrojë bindjet e veta duke respektuar tjetrin, atëherë u kemi dhënë një mësim shumë më të vlefshëm.
Kosova ka kaluar shumë periudha të rënda. Populli ynë e njeh dhimbjen, pritjen, sakrificën dhe shpresën. Pikërisht për këtë arsye duhet të kemi aftësinë që emocionin ta shndërrojmë në forcë, jo në dobësi.
Ne mund të kemi bindje të ndryshme politike. Mund të kemi mendime të ndryshme për historinë, individët, institucionet apo vendimet që merren. Por ka diçka që duhet të jetë më e madhe se dallimet tona: ruajtja e respektit ndaj njëri-tjetrit dhe e qetësisë së shoqërisë sonë.
Asnjë lajm nuk duhet të na bëjë të harrojmë se nesër përsëri do të jetojmë së bashku.
Do të takohemi në të njëjtat rrugë. Fëmijët tanë do të shkojnë në të njëjtat shkolla. Do të punojmë, do të ndërtojmë familje, do të kemi mosmarrëveshje dhe përsëri do të duhet ta ndërtojmë të ardhmen së bashku.
Prandaj, në ditët e pritjeve të mëdha, ndoshta mesazhi më i rëndësishëm është ky:
Le të shpresojmë, por të mbetemi të qetë.Le të gëzohemi, por të ruajmë masën.Le të zhgënjehemi, por të mos humbasim arsyen.Le të kemi bindje të forta, por të mos e humbasim respektin ndaj atij që mendon ndryshe.
Dhe, mbi të gjitha, të mos lejojmë që emocionet e një dite të dëmtojnë atë që një popull e ndërton për dekada.
Sepse forca e vërtetë e një njeriu nuk matet vetëm me atë që ndien. Ajo matet me mënyrën se si ai sillet kur emocionet janë më të forta.
E njëjta gjë vlen edhe për një popull.
Një popull i pjekur nuk është ai që nuk qan, nuk zemërohet apo nuk feston. Është ai që, edhe në lot, edhe në zemërim, edhe në gëzim, nuk e humbet arsyen, dinjitetin dhe respektin për vetveten. /Telegrafi/
