Vrapimi shpesh lidhet me frikën se mund të dëmtojë gjunjët për shkak të goditjeve të përsëritura.
Megjithatë, studimet tregojnë se vetë vrapimi nuk lidhet domosdoshmërisht me dëmtimin e gjunjëve.
Rreziku rritet më shumë kur vrapohet me teknikë të gabuar, rritet distanca shumë shpejt ose nuk lihet kohë e mjaftueshme për rikuperim.
Një studim afatgjatë me vrapues dhe persona që nuk vraponin nuk gjeti rritje të rasteve të artrozës së gjurit te vrapuesit.
Madje, pas 18 vitesh, shenja të artrozës u konstatuan te 20 për qind e vrapuesve, krahasuar me 32 për qind të grupit që nuk vraponte. Studime të tjera sugjerojnë se ngarkesa më e madhe gjatë vrapimit mund të nxisë përshtatjen e kockave dhe kërcit të gjurit.
Megjithatë, disa faktorë mund t’i bëjnë gjunjët më të ndjeshëm. Ndër ta janë teknika e dobët e vrapimit, këpucët e papërshtatshme, mungesa e forcës muskulore dhe vrapimi në sipërfaqe shumë të forta.
Rritja e menjëhershme e kilometrave pa i dhënë trupit kohë të përshtatet mund të rrisë gjithashtu rrezikun e dëmtimeve nga mbingarkesa.
Dhimbja gjatë vrapimit nuk duhet injoruar. Probleme të zakonshme te vrapuesit përfshijnë dhimbjen rreth kapakut të gjurit, sindromën e brezit iliotibial, tendinitin e tendinit të kapakut të gjurit dhe bursitin.
Nëse shfaqet dhimbje, rekomandohet ndërprerja e vrapimit dhe pushimi; nëse shqetësimi vazhdon pas disa ditësh, duhet kërkuar vlerësim mjekësor.
Për të mbrojtur gjunjët, këshillohet që intensiteti dhe distanca të rriten gradualisht, të përdoren këpucë të përshtatshme dhe të bëhen ushtrime shtrirjeje para dhe pas vrapimit.
Gjithashtu, forcimi i muskujve dhe përdorimi i pajisjeve mbështetëse, si mbajtëset e gjurit në raste të caktuara, mund të ndihmojnë në stabilitet.
Në përgjithësi, nuk ka arsye që frika nga dëmtimi i gjunjëve të jetë vetë një pengesë për vrapimin, për sa kohë aktiviteti përshtatet me aftësitë dhe gjendjen fizike. /Telegrafi/
