I vogël në shtat, por gjigant në vetëbesim. Romario u rrit në varfëri, sfidoi trajnerët dhe legjendat që në moshë të re, përpara se të bëhej një nga yjet më të mëdhenj të futbollit botëror.
Romario u rrit në favelën Jacarezinho të Rio de Janeiros, në një familje që kishte vështirësi ekonomike dhe mezi përballonte edhe ilaçet për astmën e tij. Futbolli u bë pjesë e jetës së tij që në fëmijëri dhe, sipas vetë rrëfimit të tij, ai luante me topin edhe gjatë netëve kur nuk mund të flinte për shkak të problemeve me frymëmarrjen.
Por ajo që e dallonte Romarion që në moshë të re ishte vetëbesimi i jashtëzakonshëm.
Në vitin 1985, vetëm 19 vjeç dhe ende një lojtar rezervë te Vasco da Gama, ai i tha trajnerit Antonio Lopes se duhej ta linte në stol legjendën Roberto Dinamite.
“Unë luaj më mirë se ai”, i tha Romario trajnerit.
Lopes nuk e mori seriozisht në atë moment, por vetëm pak muaj më vonë Romario mori mundësinë të luante si qendërsulmues. Në atë ndeshje shënoi dy gola dhe nisi të tregonte se vetëbesimi i tij nuk ishte thjesht arrogancë.
Roberto Dinamite më vonë do të thoshte se, kur luaje me Romarion, mjaftonte t’i pasoje topin, pasi ai shënonte pothuajse çdo dy raste nga tri.
Në vitin 1988, Romario shpërtheu edhe në skenën ndërkombëtare. Me Brazilin në Lojërat Olimpike të Seulit, ai u bë golashënuesi më i mirë i turneut me shtatë gola.
Performancat e tij bënë që Barcelona dhe Real Madridi të interesoheshin për të, por Romario zgjodhi PSV Eindhoven.
Në Holandë ai u shndërrua menjëherë në një makinë golash. Në sezonin e parë shënoi 25 gola në 33 ndeshje, duke ndihmuar PSV-në të fitonte kampionatin dhe kupën. Por jeta e Romarios jashtë fushës ishte po aq e veçantë sa loja e tij.
Ai nuk e pëlqente klimën e ftohtë holandeze, mungonte në stërvitje dhe shpesh udhëtonte drejt Brazilit për të luajtur futboll në plazh. Ishte gjithashtu i apasionuar pas jetës së natës.
Sir Bobby Robson, i cili e drejtoi te PSV, tregonte se disa ditë Romario dukej fenomenal në stërvitje, ndërsa në ditë të tjera ishte e qartë se energjinë e kishte lënë në ndonjë klub nate.
Megjithatë, asgjë nuk mund ta ndalte talentin e tij.
Pas PSV-së, Romario u transferua te Barcelona e Johan Cruyff dhe sezoni i tij i parë ishte spektakolar.
Ai shënoi 30 gola në 33 ndeshje të La Ligës, duke fituar Këpucën e Artë.
Por ndeshja që mbeti më shumë në kujtesë ishte El Clásico, ku Barcelona shkatërroi Real Madridin 5-0. Romario shënoi një nga golat më të famshëm të karrierës së tij, duke dribluar mbrojtësin dhe portierin përpara se ta dërgonte topin në rrjetë.
1994 – momenti kur Romario pushtoi botën
Pavarësisht problemeve me trajnerin e Brazilit, Romario u rikthye në kombëtare për ndeshjen vendimtare kualifikuese ndaj Uruguait.
Ai shënoi dy gola në fitoren 2-0, duke siguruar kualifikimin e Brazilit në Kupën e Botës 1994.
Në SHBA, Romario ishte vendimtar në rrugëtimin e Brazilit drejt finales. Ai shënoi kundër Rusisë, Kamerunit dhe Holandës, ndërsa në gjysmëfinale realizoi edhe kundër Suedisë.
Në finale ndaj Italisë, ndeshja përfundoi 0-0 dhe gjithçka u vendos me penallti. Romario shënoi penalltinë e tij, ndërsa pas gabimit të Roberto Baggios, Brazili u shpall kampion bote.
Romario u zgjodh Lojtari më i mirë i turneut (Golden Ball) dhe nga një djalë i vogël i rritur në varfërinë e Rio de Janeiros, u shndërrua në një prej figurave më të mëdha të futbollit botëror.
Historia e Romarios është ajo e një futbollisti që nuk pranoi kurrë t’i besonte kufizimeve që të tjerët i vendosnin. I shkurtër në shtat, i vështirë për t’u menaxhuar dhe jashtëzakonisht arrogant sipas shumë njerëzve, por në fushë ai kishte një përgjigje për të gjithë: golat. /Telegrafi/
