Për tetë ditë duke lundruar vetëm në Oqeanin e gjerë Paqësor, Apiuta i ri luftoi me valë të mëdha, të ftohtit të acartë dhe pa e ditur nëse do ta shihte ndonjëherë më familjen e tij.
Dy herë u hodh në oqean nga dallgët e mëdha që kërcënuan ta përmbysnin, transmeton Telegrafi.
“Valët e mëdha, shumë më të larta se varka, më përplasën nga të dyja anët… por nuk u frikësova sepse nuk e humba kurrë besimin dhe nuk pushova së luturi”, thotë ai.
Ndërsa Apiuta ishte ulur në varkën e tij të vogël peshkimi, me vetëm disa furnizime dhe atë besim për ta mbajtur në lëvizje, peshkatari nga një atol i vogël në Ishujt Kuk tha se pjesa më e vështirë ishte të mos dinte se ku do ta çonte oqeani. Por ai kurrë nuk besoi se kishte mbaruar.
“Nuk e humba shpresën. Thjesht u ndjeva i trishtuar”, thotë Apiuta.
Apiuta u shpëtua më 18 qershor pasi varka e tij prej alumini katër metrash pësoi një defekt në motor gjatë një udhëtimi peshkimi solo.
Ai u gjet përfundimisht nga forcat ajrore të Zelandës së Re dhe më vonë u shpëtua nga një anije peshkimi tajvaneze.
Vështirësia e tij filloi më 11 qershor në ishullin e tij të lindjes, Pukapuka, rreth 1,140 km në veriperëndim të Rarotongas, në gjysmë të rrugës midis Zelandës së Re dhe Havait.
Pasi luajti volejboll, ai shkoi në shtëpi, përgatiti pajisjet e tij të peshkimit dhe u nis për në det.
Era ishte e fortë dhe ai ndoqi disa zogj që fluturonin mbi ujë, ndërsa sinjalizonte se peshqit ishin afër. Jo shumë kohë më vonë, motori i tij filloi të prishej.
Ai fishkëllente – “tingëllonte si kollë” – duke u ndërprerë. Në atë pikë ai kishte kapur një grusht peshq, por ndërsa ra errësira, motori u fik. Apiuta nuk kishte mjetet për ta rregulluar atë dhe era po shtohej.
“Mendova, ‘a duhet të hidhem në ujë dhe të notoj deri në ishull?’ Nuk mendoj se do t’ia dal”, shtoi ai.
Kështu që ai qëndroi në varkë. Dalëngadalë, dritat në Pukapuka u zhdukën në distancë. Atë natë të parë vetëm, mendja e tij ishte e zënë me mendime se çfarë të bënte më pas dhe si të mbijetonte.
“Nata ime e parë nuk ishte aq e keqe sa ditët e tjera që më prisnin”, thotë ai.
Ditët e ardhshme që pasuan ishin më të këqijat, thotë ai, ndërsa hasi det të tërbuar, të ftohtë therës dhe shi të vazhdueshëm. Ndërsa valët përplaseshin mbi të, Apiuta u ul ulët për të mos u rrëmbyer.
“Valët ishin të mëdha”, thotë ai. Gjatë detit të trazuar, e tëra çfarë mund të bënte ishte ta mbante varkën në ekuilibër dhe të nxirrte ujin që hynte brenda.
Ai mbijetoi me atë që kishte në bord: dy shishe uji, një kovë, pajisje peshkimi, një kosh të ftohtë dhe një çarçaf.
Ai hëngri copa të vogla peshku të gjallë që kishte kapur dhe mblodhi ujin e shiut në kovë.
Për t’u mbrojtur nga të ftohtit, ai përdori çarçafin dhe koshin e ftohtë.
“Natën, nuk mund të bëja asgjë. Po ngrija nga të ftohtit atje jashtë”, shtoi.
Gjatë gjithë kësaj situate të vështirë, ai u lut. Ai kërkoi një shenjë – një varkë peshkimi ose jaht – çdo gjë që mund të sillte ndihmë.
Ditën e tretë, pas lutjes së mbrëmjes, ai pa një dritë në distancë: një anije peshkimi. 42-vjeçari thotë se ishte “shumë i lumtur” nga pamja dhe voziti me dëshpërim drejt saj. Por era e shtyu larg dhe varka u zhduk nga pamja.
Ditët u zgjatën dhe ai u përqendrua në ruajtjen e ujit, duke qëndruar ngrohtë dhe duke e mbajtur varkën e tij mbi ujë. Në ditën e tetë, ai dëgjoi një aeroplan dhe qielli u pastrua.
“Thashë me vete, ‘mund të jetë shpëtimi im’”, tha ai.
Aeroplani i forcave ajrore të Zelandës së Re bëri një rrotullim sipër dhe njoftoi anijet e peshkimit që të lëviznin në zonë për ta kërkuar atë.
Një anije tajvaneze u afrua dhe Apiuta fishkëlleu derisa një nga ekuipazhi e dëgjoi dhe drejtoi një elektrik dore drejt varkës së tij. Pas shtatë netësh dhe tetë ditësh vetëm, Apiuta u gjet.
I sigurt në bord, ai bëri dush, hëngri dhe kontaktoi familjen e tij. Personi i parë që telefonoi ishte partneri i tij. Gjëja e parë që më doli nga goja ishte: “E dashur, jam mirë.”
Apiuta u dërgua në Zelandën e Re dhe së shpejti do të udhëtojë për në shtëpi. Ai thotë sigurisht se do të kthehet te peshkimi, por me më shumë kujdes.
“Mos harro elektrikun e dorës, jelekun e shpëtimit. Mos harro mushamanë. Lutu para se të fillosh të shkosh në peshkim”, tha ai. /Telegrafi/
