Kollitja dhe teshtitja janë mekanizma të rëndësishëm që mbrojnë sistemin e frymëmarrjes nga substancat e huaja dhe patogjenët e ndryshëm. Organizmi i nxjerr ose i largon natyrshëm dhe me forcë irrituesit që mund të shkaktojnë acarim në hundë dhe në gojë.
Kjo shpesh shkaktohet nga substanca të huaja që hyjnë në zgavrën e hundës, si tymi, pluhuri ose alergjenë të ndryshëm. Ato mund të irritojnë septumin e hundës, duke shkaktuar refleksin e teshtitjes, raporton S-spineandjointhospital.com.
Gjatë teshtitjes ndodh një tkurrje e papritur dhe e pavullnetshme e muskujve të kraharorit dhe diafragmës, pa pasur kohë të përgatitemi ose të tendosim paraprakisht muskujt.
Edhe pse kollitja dhe teshtitja mund të duken si veprime të zakonshme të përditshme, shumë njerëz mund të mos jenë të vetëdijshëm se kollitja ose teshtitja e fortë mund të shkaktojë dëmtim ose çarje të disqeve ndërvertebrore në pjesën e poshtme të shpinës.
Kjo ndodh sepse dëmtimet ose çarjet e disqeve ndërvertebrore nuk shkaktohen vetëm nga qëndrimi ulur për periudha të gjata, ngritja e peshave në mënyrë të gabuar apo aksidentet. Edhe forca e ushtruar gjatë kollitjes ose teshtitjes së fortë mund të jetë një faktor që kontribuon në dëmtimin e disqeve ndërvertebrore të pjesës së poshtme të shpinës.
Veçanërisht, personat që kanë tashmë disqe ndërvertebrore të dëmtuara ose të degjeneruara mund të përjetojnë zhvendosje ose hernie të diskut, e cila mund të ushtrojë presion mbi nervat.
Kjo mund të shkaktojë dhimbje në pjesën e poshtme të shpinës që përhapet përgjatë këmbës, si dhe mpirje.
Kollitja ose teshtitja, pavarësisht nëse bëhet lehtë apo me forcë, mund të arrijë një shpejtësi prej rreth 30 kilometrash në orë, ndërsa një teshtimë e fortë mund të arrijë deri në 150 kilometra në orë.
Prandaj, kur kolliteni ose teshtini me forcë, krijohet presion brenda kraharorit dhe zgavrës së barkut për shkak të tkurrjes së fuqishme të muskujve që rrethojnë trungun e trupit. Kjo, nga ana tjetër, ushtron ngarkesë shtesë mbi disqet ndërvertebrore, të cilat kanë funksionin e amortizimit të goditjeve, dhe shkakton një rritje të menjëhershme të presionit mbi to.
Për të reduktuar këtë ndikim në shtyllën kurrizore, rekomandohet aktivizimi dhe forcimi i muskujve të barkut gjatë kollitjes ose teshtitjes.
Kjo ndihmon që muskujt e barkut të përballojnë një pjesë të ngarkesës, në vend që e gjithë ajo të përqendrohet te shtylla kurrizore, duke reduktuar kështu sforcimin mbi të dhe duke ulur rrezikun e dëmtimit ose hernies së disqeve ndërvertebrore.
