Ky çrregullim i ritmit të zemrës shkakton rrahje të çrregullta dhe shpesh të shpejta. Nëse nuk kontrollohet, kjo aritmi rrit rrezikun për formimin e mpiksjeve të gjakut dhe goditje në tru
Një studim i publikuar në Journal of the American Heart Association sugjeron se edhe një nivel i ulët i aktivitetit fizik mund të jetë i dobishëm për personat me fibrilacion atrial.
Më shumë se 87 mijë persona u përfshinë në studim
Në studim morën pjesë mbi 87.340 të rritur nga Norvegjia, të moshës 30 deri në 99 vjeç. Prej tyre, 6.539 kishin fibrilacion atrial dhe merrnin trajtimin standard për këtë gjendje.
Pjesëmarrësit u ndoqën mesatarisht për 13,5 vjet. Studiuesit analizuan të dhënat për goditjet në tru dhe vdekshmërinë, ndërsa pjesëmarrësit raportuan sa shpesh ushtronin, për sa kohë dhe me çfarë intensiteti.
Ata u ndanë në katër grupe: persona joaktivë, me aktivitet të ulët, të moderuar dhe të lartë.
Edhe pak ushtrime mund të sjellin përfitim
Personat me aktivitet të moderuar ushtroheshin të paktën 30 minuta pothuajse çdo ditë, ndërsa grupi me aktivitet të ulët kryente ushtrime të moderuara pothuajse çdo ditë, por më pak se 15 minuta.
Krahasuar me personat që nuk ishin fizikisht aktivë, ata me aktivitet të moderuar ose të lartë kishin rreth 20 për qind rrezik më të ulët për goditje në tru.
Edhe aktiviteti i ulët ishte i lidhur me rreth 9 për qind rrezik më të ulët.
Kjo nuk do të thotë se aktiviteti fizik garanton që goditja në tru nuk do të ndodhë. Shifra prej 20 për qind tregon një ulje relative të rrezikut krahasuar me personat joaktivë, transmeton Telegrafi.
Pse aktiviteti fizik mund të jetë i rëndësishëm
Te fibrilacioni atrial, zemra rreh në mënyrë të çrregullt dhe gjaku mund të ngecë në disa pjesë të zemrës, duke krijuar kushte për formimin e mpiksjeve. Një mpiksje që arrin në tru mund të shkaktojë goditje në tru.
Studimi tregoi se personat me fibrilacion atrial që ishin fizikisht aktivë kishin jo vetëm rrezik më të ulët për goditje në tru, por mesatarisht jetonin 6 deri në 14 muaj më gjatë sesa personat joaktivë me të njëjtën aritmi.
Kjo është një mesatare statistikore dhe nuk do të thotë se çdo person aktiv do të jetojë pikërisht kaq më gjatë.
Jo domosdoshmërisht. Një nga gjetjet më interesante është se përfitimet u vunë re edhe te personat me aktivitet relativisht të vogël.
Nëse një person me fibrilacion atrial nuk ka qenë fizikisht aktiv, nuk është e nevojshme të fillojë menjëherë me vrapim apo stërvitje intensive.
Edhe 10 deri në 15 minuta aktivitet i moderuar mund të jenë më mirë sesa mungesa e plotë e lëvizjes.
Aktiviteti fizik nuk e zëvendëson terapinë
Kjo është veçanërisht e rëndësishme: ushtrimet nuk duhet të konsiderohen zëvendësim për trajtimin e fibrilacionit atrial.
Barnat për kontrollin e ritmit ose frekuencës së zemrës dhe, kur janë të nevojshme, antikoagulantët për parandalimin e mpiksjeve, kanë rol të ndryshëm nga aktiviteti fizik.
Personi me fibrilacion atrial nuk duhet ta ndërpresë ose ndryshojë terapinë me iniciativë personale vetëm sepse ka filluar të ushtrojë.
Nëse dëshironi të filloni aktivitet më intensiv, sidomos pas një periudhe të gjatë pasiviteti, këshillohet konsultimi me kardiologun.
Mesazhi kryesor është i thjeshtë: edhe pak lëvizje mund të jetë më mirë se aspak, por ajo duhet të bëhet në mënyrë të sigurt dhe krahas trajtimit të përshkruar nga mjeku. /Telegrafi/
