Publikimi i “Platformës së Unitetit Kombëtar” nga Kryetari i Kuvendit Komunal të Bujanocit, Driton Rexhepi, ka nxitur një debat të ashpër politik në Luginë. Ndonëse thirrja për një “Listë të Vetme Kombëtare” në zgjedhjet parlamentare dhe për një Këshill Këshilltar Kombëtar Shqiptar (KKSH) “pa opozitë” prezantohet si një dokument strategjik, ajo vuan nga një kundërthënie e thellë. Dokumenti tenton të ndërtojë një të ardhme mbi harresën e vendimeve politike që vetë z. Rexhepi dhe partnerët e tij të koalicionit kanë marrë në të kaluarën e afërt.
Për t’i ofruar opinionit publik një raportim të paanshëm dhe profesional, Bujanoci.net sjell një zbërthim të të gjitha pikave të kësaj platforme, të ballafaquara me fakte, data të sakta dhe argumente konkrete nga terreni.
1. Projeksioni për “4+ deputetë” përballë spastrimit administrativ të Nevzad Lutfiut dhe zbrazjes së Luginës
Iniciativa e z. Rexhepi flet me optimizëm për sigurimin e katër ose më shumë deputetëve në Parlamentin e Serbisë, duke e quajtur këtë një “objektiv plotësisht të arritshëm”. Mirëpo, ky kalkulim thjesht injoron dy realitete goditëse demografike:
- Pasivizimi si mjet i ndryshimit demografik: Sipas të dhënave zyrtare dhe denoncimeve të vazhdueshme të bëra nga ish-kryetari i KKSH-së, Nevzad Lutfiu, Beogradi po zbaton një spastrim të heshtur administrativ. Vetëm përgjatë vitit 2024, në komunën e Bujanocit u çregjistruan dhe u pasivizuan plot 422 adresa të qytetarëve shqiptarë, me fokus të veçantë në Malësinë e Bujanocit (fshatra si Konçul, Breznicë, etj.). Ky mekanizëm ka dëmtuar rëndë trupën juridike elektore.
- Largimi masiv i rinisë: Me një diasporë gjithnjë e më të madhe dhe zbrazjen e vazhdueshme të vendbanimeve tona, numri i votuesve aktivë në terren ka rënë në nivele kritike.
Argumenti i saktë zgjedhor: Numri maksimal i deputetëve shqiptarë që ka pasur ndonjëherë në Beograd ka arritur në 3 mandate të pastra (përkohësisht 4, pas lëvizjes së listave me Adnan Salihun e LPD-së). Ky rekord u arrit në zgjedhjet e 21 qershorit 2020 vetëm falë listës së unifikuar “Alternativa Demokratike Shqiptare – Lugina e Bashkuar”, e nënshkruar më 5 qershor 2020 me ndërmjetësimin e Tiranës.
Sapo partitë u ndanë, përfaqësimi ra drastikisht në vetëm 1 deputet (Shaip Kamberi) në zgjedhjet e 3 prillit 2022 dhe 17 dhjetorit 2023. Nëse në vitin 2020 pragu maksimal ishin 3 deputetë, si mund të pretendohen 4+ deputetë sot kur Nevzad Lutfiu ka alarmuar se baza e votuesve po fshihet përditë nga pasivizimi? Të premtosh 4 deputetë tani tregon ose një shkëputje të plotë nga statistikat, ose popullizëm të pastër elektoral.
2. Viti 2020: Kush e shkatërroi unitetin e arritur shqiptar?
Në platformën e tij, z. Rexhepi shkruan: “Fragmentimi i votës shqiptare në lista të shumta nuk është thjesht gabim; është rrezik real për të mbetur me zero përfaqësues”. Kjo deklaratë përmban një paradoks të madh historik.
- Fakti: Pasi u arrit lista e përbashkët për parlament, po atë vit, në korrik të vitit 2020, partitë politike në Bujanoc (PVD, PD, LPD) formuan një koalicion të pastër shqiptar, duke nxjerrë për herë të parë të gjitha subjektet serbe në opozitë lokale.
Argumenti: Ky unitet unik nuk u shkatërrua nga opozita e sotme, por nga partneri aktual i koalicionit të z. Rexhepi. Ishte Arbër Pajaziti dhe dega e APN-së në Bujanoc që u pozicionuan si ndarësit më të mëdhenj të asaj qeverisjeje unike, duke refuzuar paktin në emër të interesave të ngushta partiake dhe duke sulmuar rreshtimin e përbashkët. Si mund të besojnë qytetarët te një platformë uniteti, kur nismëtarët e saj bashkëqeverisin me ata që e dëmtuan historikisht këtë bashkim?
3. Seanca e 30 Korrikut 2024: Formula që instaloi partitë serbe në pushtet
Zoti Rexhepi propozon që brenda mureve të KKSH-së, e pse jo edhe në qeverisjet lokale, të aplikohet modeli me “zero opozitë e vetëm bashkëqeverisje kombëtare”. Megjithatë, veprimet e tij të para dy viteve flasin krejt ndryshe.
- Fragmentimi i parë: Përpara zgjedhjeve lokale të 2 qershorit 2024, z. Rexhepi u shkëput nga Partia për Veprim Demokratik (PVD) për të krijuar “Listën për Bujanocin”, duke u bërë vetë pjesë e asaj që sot e quan “fragmentim e ego të lidershipit”. Për sa kohë ishte brenda strukturave të PVD-së, ai nuk bënte analiza të tilla për unitet kombëtar, duke i ngritur këto teza vetëm tani që mund t’i rrezikohet pushteti lokal nga zgjedhjet e reja.
- Bojkoti i 30 Korrikut 2024: Në seancën konstituive ku Driton Rexhepi u zgjodh Kryetar i Kuvendit Komunal dhe Arbër Pajaziti Kryetar Komune, tri subjektet e tjera shqiptare (PVD, PD dhe LPD – gjithsej 18 këshilltarë) e bojkotuan votimin dhe refuzuan të merrnin pjesë.
Argumenti: Ky bojkot erdhi pasi koalicioni “Fronti për Ndryshim” (Pajaziti-Rexhepi) zgjodhi të injoronte partitë simotra shqiptare. Në vend të bashkimit kombëtar, ata ndërtuan një shumicë qeverisëse duke futur në ekzekutiv (Këshillin Komunal) të gjitha listat politike serbe dhe rome, gjë që e la pushtetin lokal me një pakicë shqiptare në vendimmarrje. Prandaj, pyetja legjitime që shtrohet sot është: Pse z. Rexhepi nuk e aplikoi këtë formulë të “bashkëqeverisjes pa opozitë” më 30 korrik 2024 në komunën e tij, por po e kërkon tani në vitin 2026 për KKSH-në?
Përfundim: Thirrjet për unitet janë gjithmonë fisnike, por kur ato vijnë nga aktorë që janë ndarë vetë nga partitë e tyre (si z. Rexhepi nga PVD) dhe që lëvdohen nga ata që e përçanë bllokun shqiptar për të bashkëqeverisur me listat serbe, ato ngrenë dyshime serioze. Për shumë vëzhgues politikë në Bujanoc, kjo platformë nuk është një strategji kombëtare për Luginën, por një përpjekje taktike për të krijuar një ombrellë mbrojtëse përpara zgjedhjeve të ardhshme ku karriget e tyre mund të lëkunden./BujanociNet/
