Shkruan : Refik HASANI

Institucionet e Kosovës nuk duhet të hezitojn edhe më tej,por Parlamenti i Kosovës duhet të pregadit dhe të miratoj një deklaratë,pse jo edhe një rezolut lidhur me shkeljen e të drejtave të shqiptarëve për Krahinën e mbetur nënë administrimn e serbisë.Shqiptarët nga kjo pjesë me të drejtë presin që Kosova të ngrit zërin,shtroj dhe mbroj të drejtat tona që na takojnë si ato individuale dhe ato kolektive.Prandaj edhe në sesionin e 65-të,të Asambles së Përgjithshme delegacioni i Kosovës ta përmendë problematikën e shqiptarëvve të mbetur nën administrimin e serbisë.Kur Boris Tadiqi presidenti i tanishëm i Republikës së Serbisë në një nga sesionet e Këshillit të Sigurimit të OKB-së përmendi dhe lexoi një letër nga një vajzë të fshatit Boston të Komunës së Novobërdës të Kosovës.Kjo ishte një letër mashtruese dhe inegztence që dëshiroi ta mashtroj opinionin botëror dhe gjithë Këshillin e Sigurimit.Pse Kosova duhet të ngurroj që të shtroj çështjen e pazgjidhur të shqiptarëve nga kjo pjesë,në të gjitha instancat Evropiane deri në Këshillin e Sigurimit të OKB-së duhet ta ngritë këtë problematik.Kjo pjesë nuk duhet dhe nuk mundë të jetë një monedhë dhe çmim që Serbia duhet ta njoh Kosovën dhe të sakrifikohen shqiptarët nga tri Komunat,që Serbia duhet apo nuk duhet t’ju pranoj të drejtat shqiptarëve në tri Komunat.Shqiptarët nga Komuna e Medvegjës,Bujanocit dhe Preshevës janë një kartë e fortë për Kosovën nëse dihet të shfrytëzohet mirë,duhet të jenë një balansues në masën e kanarit politik dhe diplomatik me serbët lokal të Kosovës.

Prishtina së bashku me Tiranën në Këshillin e sigurimit të OKB-së ta ngritin çështjen e pazgjidhur të shqiptarëve nga Komuna e Medvegjës,Bujanocit dhe Preshevës .

Çështja e shqiptarëve nga Komuna e Medvegjës,Bujanocit dhe Preshevës të jetë edhe në agjendën, fjalorin dhe temën e bisedave në të gjitha nivelet për të gjithë,veqmas nga Presidenti,Kryeministri,kryetari i Kuvendit të Kosovës dhe Ministri i punëve të jashtme.Për diplomacin e Tiranës dhe politikën e Prishtinës hapsira e tri komunave ende është-temë tabu,prandaj duhet sa më parë të ,, shkrihet ” kjo temë lidhur me qëndrimin që kan mbajtur dhe ende jan duke mbajtur institucionet e dy shteteve ndaj shqiptarëve në tri komunat.Është momenti i fundit që diplomacia e Tiranës në bashkëpunim me politikbërsit e Prishtinës në një nga sesionit e afërta,pse jo edhe në sesionin e caktuar në fillim të këtij muaji që është i 65-ti me radhë i Asamblesë së Përgjithshme.Asnjëher deri tani në vija institucionale të dy shtetet nuk kanë debatuar në parlamentet e tyre me ndonjë pikë të rendit të punës që ta shtrojn për diskutim prej deputetëve .

Është gabim politik dhe diplomatik nëse mendohet që Kosova i ka ,, duart e lidhura ” që ta mbroj çështjen e të drejtave individuale dhe kolektive të shqiptarëve të ksaj ane.Në asnjë rastë nuk guxon të përsëritet gabimi i pafalshëm i Kryemistrit njëkohsisht ministri i punëve të jashtme të Shqipërisë z.Ilir Meta vizitën që ia bëri Beogradit sivjet në filim të pranverës.Edhe në bisedimet nëse ndodhin në mesë të Prishtinës dhe Beogradit duhet të përqendrohen edhe rrethë reciprocitetit,sukcesionin e mbetur nga ish-ngrehina artificiale e quajtur Jugosllavi dhe çështjet tjera si të pagjeturit, etj Kosova veqmas pas 17 shkurti 2008,nuk ka arsye të mbrohet pse çështjen e shqiptarëve nga kjo pjese nuk e ka shtruar për ta debatuar.Me të drejtë ne popullata shqiptare nga Komuna e Medvegjës,Bujanocit dhe Preshevës jemi duke pritur nga Tirana veqanarisht nga Prishtina që ta ngrisin zërin,mbrojnë dhe përfaqësojn edhe interesat e neve nga kjo hapsirë etnike shqiptare.Kjo krahinë është mbetur në harres,nënë mëshirën e kohës,apo si do të thoshte akademiku i ynë Rexhep Qosja,shqiptarët ngë kjo pjesë kan mbetur bijtë e askujt.Shqiptarët e ish-Jugosllavisë si qendër të shkollës dhe dijës,e kemi patur Prishtinën.Prandaj ishte si kryeqendër,edhe si rritë e të gjithë neve shqiptarëve nga kjo ngrehinë,prandaj edhe duhet të mbrohen shqiptarët e Jugosllavisë nga një qendër që quhet Prishtinë.Prandaj edhe mundë të themi lirisht se ,, Busollë e orientimit ” në të gjitha aspektet shqiptarëve të jugosllavisë e kemi patur Prishtinën.

Krahasimet,serbët lokalë të Kosovës dhe shqiptarët nga Komuna e Medvegjës,Bujanocit dhe Preshevës

Minoriteti serbë në Kosovë i gëzon të gjitha të drejtat,bile më shumë se ç’ju takojn edhe me çdo të drejtë ndërkombëtare.Janë të përfaqësuar me njëzet ulëse në parlament të Kosovës,i udhëheqin dy ministri.Të bëjmë një krahasim që për parlamentë të Kosovës deputet është edhe z.Mihajlo Shqepanoviqë i partisë (origjinal SNS ) me 31 vota,apo z.Branisllavë Grbiq ish-ministri tani si deputet në parlament të Kosovës me 58 vota,i partisë ( origjinal,Nova Demokratjia ).Të gjitha këto mund të verifikohen,shif listën e Komisionit Qendror të votimeve për zgjedhjet e 17 nëntorit 2007.Sllobodan Samargjigj është edhe ministër i qeverisë Serbe i caktuar për punët e Kosovës.Kurse sipas statistikës në serbi për një ulëse që është ende me imunitet të deputeti të parlamentit të serbisë z.Riza Halimi nga PVD-ja ka mbledhur 17.350 vota dhe mbanë vetëm një ulëse.Qeveria e Serbis në dhjetor të vitit 2007 në qytetin e Mitrovicës ka hapur një zyrë për Serbët lokal që jetojnë në Kosovë.Të marrim një krahasim vetëm në fshatin Babush të Muhagjerve Komuna e Ferizajit që është në Magjstralen Prishtinë-Ferizaj-Shkupë vetëm nga buxheti i qeverisë së Kosovës janë investuar 35 milion euro,kurse në tri komunat nuk janë investuar këto mjete edhe pse kishte luftë të armatosur për një dekadë.Nëse faktori relevantë që në zgjedhjet e para pas luftës të vitit 1999 serbëve të Kosovës ju ka rezervuar dhjetë vende në parlamentë të Kosovës dhe dhjetë vende po ashtu ju takojnë me vota të serbëve lokal si komunitet serb.Kurse shqiptarët në parlamentin e serbisë kanë vetëm një ulëse.Serbët lokal të Kosovës posedojn një universitet publik në gjuhën e tyre në Mitrovicë.Kurse shqiptarëve nga tri komunat ju mohohet që të formohet një institucion i lartë superior në gjuhën shqipe .

Shqiptarët nga Komuna e Medvegjës,Bujanocit dhe Preshevës janë të privuar nga të gjitha të drejtat individuale dhe kolektive .

Rajoni i ksaj krahine gjendet në jug të Serbisë,përgjatë vijës administrative me Kosovën,në një sipërfaqe tokësore prej 1249 km2,me 138 vendbanime,85 bashkësi lokale dhe17 zyre të vendit. Sipas vlerësimit të regjistrimit të vitit 1991 në tri komunat me shumicë shqiptare,jetojnë 101.549 banorë.Edhe pse kan këtë numër përafërsisht sa jan serbët lokal të Kosovës,shqiptarët sot nga tri komuna,nga Serbia vazhdimisht injorohen,përbuzen dhe shkelen të drejtat tona,nuk ka media dhe ka ngulfatje të informimit në gjuhën shqipe,mungon përkujdesja shëndetësore,nuk ka ndonjë Spital regjional,por shqiptarët bredhin për shërim herë në Prishtinë,Nish Shkupë e Beograd.Nuk u bë pagimi i dëmëve të luftës dhe nuk i investuar për kthimin e të dëbuarve dhe kategorisë së të zhvendosurve shqiptarë.Nuk ka ende amnesti për luftëtarët e UÇPMB-së,përkundrazi arrestimet nuk kan të ndalur.Përdorimi i flamurit dhe gjuhës shqipe nëpër institucioine shtetërore ende është çështje e pazgjidhur në tri Komunat e cekura.Asnjëher nuk u tërhoq një paralele krahasimore për investimet se sa janë bërë për kthim të serbëve lokal të Kosovës dhe të zhvendosurve të ardhur nga andej që janë në Kosovë.Kjo Krahinë është shëndrruar në një karantin militarizimi të forcave paramilitare me shumë baza ushtarake të ushtrisë Serbe,ku janë vendosur pjesëtarët e xhandarmërisë dhe forcave elite speciale që krijojn frikë dhe mbjellin një psikozë të pasigurisë.Në tri Komunat e cekur më lartë mungon liria e lëvizjes veçmas në Komunën e Medvegjës,Karadakë të Preshevës dhe Malësin e Bujanocit.Institucionet e Kosovës duhet të na japin instruksione të menduara mirë dhe shumë të qarta për çështjen e Këshillit Nacional,marrëveshjes së Konçulit,pjesëmarjes apo jo të neve shqiptarëve për parlament të Serbisë etj.Mediat tona shqiptare duhet të njoftojnë,sensibilizojn dhe alarmojnë opinionin e gjërë , të shfaqin interesim më të madh për zhvillimet që po rrjedhin mbrenda Serbisë dhe qëndrimin e saj ndaj shqiptarëve në këtë republikë.Përfundimisht të hapet kutia e pandorës lidhur me ndërtimin e reciprocitetit Kosovë-Serbi,duke e shtruar në tavolin edhe çështjen e ksaj Krahine dhe pasurit e shqiptarëve nëpër qytete të Serbisë.Institucionet e Kosovës të formojnë një qëndrim,platformë a strategji afatëshkurtër,afatmesëm apo afatgjatë,se çfarë dhe si ti artikulojm kërkesat e neve shqiptarëve nga kjo pjesë.Në Kosovë jetojnë mbi 50 mijë banorë të ardhur si të dëbuar,zhvendosur nga konflikti dhe lufta e armatosur që nga qershori 1999,por asnjë shtëpi nuk është ndërtuar për këtë kategori.Kërkojm dhe ju bëjmë apel bartësve të institucioneve të Kosovës se nuk duhet të kenë hezitim dhe ta thonë troqë:Çfarë të drejtash gëzojnë,ju garantohet minoritetit Serbë në Kosovë,minimum nuk mundë t’ju mohen as me kurrfarë konventash ndërkombëtare as shqiptarëve që jetojnë në Komunën e Medvegjës,Bujanocit dhe Preshevës.Faktori ndërkombëtar për serbët lokal që jetojn në Kosovë ka kërkuar garanci dhe jan duke i realizuar,por edhe i monitorojnë vazhdimisht plotësimin e këtyre të drejtave.Angazhime duhet të ketë edhe nga ky faktor për realizimin e po atyre të drejtave edhe për shqiptarët nga kjo pjesë,veqmas nuk guxon të mungoj përpjekja nga Prishtina .

****

Është pa përgjegjësi totale,sjellja jo adekuate ndaj shqiptarëve të asaj pjese,kur Kosova deri më tani nuk ka caktuar as edhe një zyrtarë,Koordinator apo departamentë çë do mirret me problematikën e ksaj krahine !?. Politika e shtetit të Kosovës në bashkëpunim të ngusht me dy Akademit tona dhe diplomacin e shtetit Shqiptarë duhet të hartojnë një strategji veprimi dhe duhet të ngritet në të gjitha instancat relevante ndërkombëtare.Reciprociteti luan rol dominant në ndërtimin e të gjitha marëdhënjeve në mesë të dy shteteve fqinje për shtetasit e njëri-tjetrit.Nuk duhet të pritet dhe të mbesim ,, duke e pritur godon ” , a thua kur Serbia do ta njoh Kosovën si shtetë.Republika e Kosovës duhet të kërkoj të drejtata e shqiptarëve që ju takojn në tri Komunat nese dojm për ndërtimin e raporteve të shëndosha në mesë të dy popujve më të mdhenjë të ksaj pjese të ballkanit.Kjo duhet të jet formul edhe në mesë Kosovës dhe Serbisë si dy shtete që pretendojnë të bëhen pjesë e proceseve Evropiane.

Autori është Prof. i Ekonomisë, publicist i pavarur nga Krahinë shqiptare e mbetur nënë administrimin e Serbisë

Shkruan: Isuf B. Bajrami – Gjilan, 04. 08. 2010

“S’ka komb tjetër të jetë marrë nëpër këmbë kaq pamëshirshëm nga shtetet fqinjë” Bajroni

Një nga çështjet për të cilat nuk është folur e nuk po flitet është:
· Sa e ka dëmtuar copëtimi i 1913’ës edhe pjesën që ka mbetur gjoja e lirë brenda kufijve të shtetit ekzistues shqiptar?
· A është me të vërtetë e lirë kjo pjesë e kombit?
Nuk është fjala se duhet vetëm për t’i ditur këto gjëra, por për ta realizuar një lëvizje sa më të gjallë kombëtare. Duhet të buçasin të gjitha mjetet e informimit, duhet të botohen studime dhe libra, për t’i pohuar shkencërisht të vërtetat që na janë mohuar e po na mohohen aq padrejtësisht edhe sot. Problemi kryesor më i ngutshmi është që duhet ta dimë dhe t’i tregojmë me hollësi vetes dhe botës se sa e si janë tejdëmtuar Shqipëria dhe shqiptarët nga ndarjet dhe vendosjet e kufijve të dhunshëm mes neve. Zhgënjimi i madh ndaj fqinjëve, për tërë atë gjak që derdhën shqiptarët në altarin e lirisë së tyre, të bën të rikujtosh gjithnjë fjalët e Bajronit për Shqipërinë: “S’ka komb tjetër të jetë marrë nëpër këmbë kaq pamëshirshëm nga shtetet fqinjë”. (1.”Korrespondence de Lord Byronë”,Paris,1825).
· Ku janë trojet autoktone të shqiptarëve?
· Cilat janë trojet e vërteta shqiptare?
Autorë të ndryshëm dhe specialistë të gjeografisë kane shpjeguar me të dhënat e tyre për madhësinë e trojeve shqiptare.
Sami Frashëri thoshte se: “Shqipëria ka një sipërfaqe prej 70.000 km2. (2. Sami Frashëri, ”Dheshkronja”, Bukuresht, 1886 ). Studiuesi francez L. Uelavitch thotë se: ’’Madhësia e sipërfaqes së Shqipërisë është 75.000 km2’’. (3. L. Uelavitch, ”L’Albania”, Paris, 1902). Studiuesi tjetër shqiptar T. Selenica na jep një “sipërfaqe të Shqipërisë prej 80.000 km2”. (4. T. Selenica, ”Shqipëria në vitet 1927”, ”Nezioni geografiche sul Albania”, Roma, 1902, fq.5).

Brenda këtyre kufijve ndodhet Shqipëria, e cila shtrihet në jug – perëndim të siujdhesës Ballkanike, mbi brigjet detare të Adriatikut dhe të detit Jon, nga jugu në veri prej Prevezës e në Tivar, në lindje të Vrajës deri mbi Nish. (5. ”Kosova” (OSHAPK.), Tiranë nr.20,8 dhjetor 1991, fq.1). Me luftërat Ballkanike dhe Konferencën e Londrës më 1913 i plotësuan ëndrrat e tyre shtetet fqinje, Greqia, Serbia dhe Mali i Zi dhe u vendos kufiri i sotëm që përmbledh më pak se gjysmën e Shqipërisë së vërtetë. (6. Dr. Muhamet Pirraku, ”Ripushtim i jugosllav i Kosovës”,fq.7). Shqipëria etnike para ardhjes së turqve në Ballkan zinte një sipërfaqe prej rreth 110.000 km2 (7. Dr. Muhamet Pirraku, ”Kultura kombëtare Shqiptare deri në Lidhjen e Prizrenit”, Prishtinë 1979, fq.11-20,). Në periudhën e pavarësimit të shteteve të Serbisë, Malit të Zi dhe Greqisë, Turqia u ‘’fali’’ këtyre shteteve rreth 5.000 km2 të tokës Shqiptare. (8. ”Dielli”, nr.21/27,1979). Pas luftës së vitit 1876 – 1877 me Rusinë, Turqia i dhuroi në interes të popujve ortodoksë të Ballkanit rreth 25. 500 km2 të tokave Shqiptare. (9.Mr.Kolë Krasniqi, ”Roli i fesë në ruajtjen e identitetit dhe të harmonisë kombëtare te shqiptarët”,Vjenë 1996, fq. 56-58 ). Në fund të shekullit XIX Toka e Shqipërisë etnike do të tkurrej në 80.000 km2 me 2.5 milion banorë (10. Ahmet Hamiti, ”Çështja shqiptare”, Koha, nr. 14 / 1991, fq. 26), ndërsa Konferenca e Paqes që u mbajt në Versajë më 1919 – 1920 do të pranonte se tokat shqiptare në vitet 1912-1913 zinin një sipërfaqe prej 90.270 km2 me rreth 3 milion banorë. (11. Liman Rushiti, ”Stradanja albanskog Naroda na Kosovu “1912-1918, Zagreb 1991, fq. 24). Përkundër këtyre pohimeve kjo Konferencë lejoj vendimet e Traktatit të “Paqës” të Londrës (1913) duke shkëputur nga trungu etnik shqiptar rreth 80.000 km2 që iu shpërndau shteteve fqinje, kështu që Shqipërisë i mbetën vetëm rreth 28.700 km2 (12. Dr. Muhamet Pirraku, ”Kultura kombëtare Shqiptare deri në Lidhjen e Prizrenit”, Prishtinë 1979, fq.6). Ndërsa sipas Vjetarit Shtetëror Statistikor të Shqipërisë sipërfaqja në km2 e Shtetit shqiptar është 28. 748 km2.

Zbulohet letra e Gjykatës së Nurembergut dërguar prokurorisë shqiptare. Pushtimi nazist në Ballkan ishte një nga më të ashprit e Luftës së Dytë Botërore. Por, ata që luajtën rolin më të rëndësishëm, fillimisht në zbulimin dhe më pas në asgjësimin e mijëra njerëzve, ishin pikërisht formacionet e shërbimit sekret gjerman SS, të cilat kanë funksionuar edhe në Shqipëri.
Në fund të Luftës së Dytë Botërore, Gjykata e Nurembergut u kërkoi shteteve të pushtuara nga nazistët të ofronin prova dhe fakte për drejtues të lartë të ushtrisë apo shërbimeve sekrete, për të cilët kishte prova konkrete se ata kishin kryer krime kundër popullatës. Gjykata e Nurembergut i dërgon prokurorisë shqiptare një letër në të cilën kërkohen informacione për Gunther Hausding, kreu i shërbimit SS në Shqipëri dhe Kosovë. Në letër thuhet qartë se organet e drejtësisë shqiptare duhet të ofrojnë dokumentacione të faktuara, të cilat vërtetojnë realisht krimet e Gunther Hausding apo bashkëpunëtorëve të tij, qofshin ata gjermanë apo shqiptarë. Në letrën e saj, prokuroria shqiptare dërgon një informacion të detajuar për krimet e kryera nga Gunther Hausding, të cilat përqendrohen kryesisht në gjenocidin ndaj shqiptarëve në kampin e përqendrimit në Prishtinë, madje përveç kreut të SS-ve, bien në sy edhe disa emra të bashkëpunëtorëve shqiptarë, që mendohet se mund të kenë pasur gisht në këto masakra. Gjykimi i oficerëve madhorë gjermanë ndodhi nga viti 1944 deri në fund të vitit 1951 në plot 12 seanca, në të cilat u dënuan disa nga personat që kishin firmosur për asgjësimin e popullatës së pafajshme. Një nga gjyqet e famshme është ai i 16 gjykatësve, prokurorëve dhe zyrtarëve të Ministrisë naziste të Drejtësisë, ku 4 prej tyre u dënuan me burgim të përjetshëm, ndërkaq që në gjyqin që zgjati 8 vjet, në bankën e drejtësisë është ulur edhe Gunther Hausding, i cili gjithashtu akuzohet për krime lufte gjatë qëndrimit të tij në Shqipëri me mision jo vetëm diplomatik, por edhe ushtarak për të realizuar planet e firmosura nga Adolf Hitleri. Më poshtë do të ofrojmë disa nga faktet që tregojnë përfshirjen e Gunther Hausding në masakra, duke përdorur një term joshës për shqiptarët, atë të Shqipërisë së Madhe, një mënyrë dinake kjo për të tërhequr drejt kampeve të përqendrimit qindra shqiptarë, të cilët vdiqën kryesisht në kampin e Prishtinës.

Projekti “Shqipëria e Madhe”

Fakte për gjenocidin nazist në kampet e përqendrimit tregojnë se si vepronin trupat e SS-ve për të eliminuar shqiptarët, duke i ofruar në këmbim projektin “Shqipëria e Madhe”, me synimin se ata do të shërbenin për mbrojtjen e Shqipërisë etnike. Sipas dokumenteve, mashtrimi i madh i nazistëve konsiston në krijimin e Shqipërisë e Madhe, një shtet i krijuar nga Adolf Hitleri dhe Benito Mussolini, i cili përfshiu Kosovën, Metohinë, Maqedoninë Perëndimore dhe Malin e Zi, vende ku banojnë kryesisht shqiptarë. Sipas shifrave të paraqitura, mendohet se ka pasur shumë shqiptarë të cilët duke mbështetur këtë kauzë, janë ofruar vullnetarë për të realizuar këtë projekt. Në vitin 1941 pas pushtimit gjerman u krijua në Kosovë xhandarmëria me seli në Mitrovicë, ndërsa në 1944 këto forca u përfshinë në divizionin “Skanderbeg” të SS-ve nazistë, i cili mori më parë edhe miratimin e vetë Adolf Hitlerit.

Pas kapitullimit italian, një prej drejtuesve të sigurimit gjerman, Gunther Hausding, hodhi idenë e Shqipërisë së Madhe, duke kërkuar përfshirjen e shqiptarëve në formacionet ushtarake. Hermann Neubacher, kreu i SS-ve në Shqipëri dhe Kosovë, u akuzua më pas nga Gjykata e Nurembergut si kriminel lufte. Ideja e Shqipërisë së Madhe u përkrah edhe nga Franz von Scheiger dhe Martin Shliep, ky i fundit ishte ministër i Jashtëm i Gjermanisë në Shqipëri, të gjithë të dënuar më pas me akuza për krime lufte. Plani gjerman për të siguruar pushtimin u bazua mbi nismën e Neubacherit, i cili thirri “mobilizimin kombëtar”. Kreu i SS-ve veproi si i dërguari i Ministrisë së Jashtme gjermane, por duke parë rezistencën e shqiptarëve, ai hodhi idenë e Shqipërisë së Madhe. Në këtë plan ata duhet të kishin edhe mbështetjen e brendshme, pasi njihnin fare mirë idetë e disa intelektualëve që përkrahnin këtë kauzë. Neubacher ishte ideatori i krijimit të një ushtrie kombëtare shqiptare, e cila duhet të ishte një forcë rezerviste. Pas dështimit të krijimit të një ushtrie, kreu i Gestapos në Shqipëri u zhvendos edhe në Mitrovicë. Aty ai arriti të rekrutonte agjentët e parë mes të cilëve: Perijuc Mamut, Ramiz Mulic dhe Osman Ibrahimoviç, të cilët ishin kryesisht serbë myslimanë, që spiunuan emrat e hebrenjve që jetonin në Kosovë. Madje, një prej agjentëve, Ibrahimoviç, urdhëroi shkatërrimin e sinagogës hebraike në Prishtinë. Bazuar në statistikat e popullsisë të vitit 1931 në Jugosllavi kishte një total prej 488 hebrenjsh në Kosovë dhe Metohi: 373 në Prishtinë, 109 në Mitrovicë dhe 6 në Gjakovë. Madje, fakt interesant ishte edhe prania në Prishtinë e një sinagoge me emrin “Beth Izrael”, e ndërtuar qysh në vitin 1897.

Kampi i përqendrimit në Prishtinë

Në letrën drejtuar nga prokurori gjerman bien në sy faktet se ai ka në lidhje me ekzistencën e kampit të përqendrimit në Prishtinë, ku thuhet se realisht janë dërguar dhe pushkatuar 100 shqiptarë. Në fakt, nga dokumentet e zbuluara vite më pas rezulton se realisht në Prishtinë ka pasur një kamp nazist që përdorej si kamp transit, prej ku të arrestuarit dërgoheshin më pas në kampe të tjera të shfarosjes në masë. Ky kamp funksiononte njësoj si kampet e tjera famëkeqe të ngritura nga Gjermania gjatë Luftës së Dytë Botërore. Në gusht 1944, në këtë kamp u dërguan rreth 400 shqiptarë të arrestuar dhe të mbajtur deri në atë periudhë në burgjet e Tiranës dhe Shkodrës. Historia e kampit të Prishtinës lidhet me dy masakra të mëdha. E para, në 19 shtator 1944, kur në Qafë-Morinë u ekzekutuan 26 vetë nga ky kamp dhe në 23 tetor 1944, kur u pushkatuan 104 persona, pasi u detyruan ta hapnin vetë gropën e përbashkët ku u varrosën. Kampi u shkatërrua gjatë tërheqjes së gjermanëve nga Evropa, ku mendohet se shumë pak shqiptarë kanë arritur të mbeteshin të gjallë për të dëshmuar terrorin e ushtruar nga gjermanët në këtë kamp përqendrimi. Mendohet se gjatë pushtimit nazist në Shqipëri ka pasur disa kampe internimi ose burgje, të cilat ishin ngritur në Prezë, Berat, Kavajë, Burrel, Shijak, Elbasan dhe Krujë, ku janë dënuar shumë shqiptarë dhe mes tyre edhe disa hebrenj. Në prill 1942, 100 hebrenj nga Prishtina janë transferuar në kampin e burgimit në Berat, ndërsa 79 u transferuan në Prezë. Në korrik 1942, 88 hebrenj u transferuan nga Prishtina në kampet e burgut në Burrel, Krujë dhe Kavajë dhe sipas dokumenteve, rezulton se janë asgjësuar 400 vetë në Kosovë, ku vetëm 100 mbijetuan.

“Kasapët” e Luftës së Dytë Botërore

Gjykata e Nurembergut ishte institucioni që vendosi në vend drejtësinë pas mbarimit të luftës, duke kërkuar edhe bashkëpunimin e vendeve të pushtuara, ku falë bashkëpunëtorëve të spiunazhit gjerman, kishin ndodhur masakra. E njëjta gjë ndodhi edhe me Shqipërinë. Prokurorët kërkuan informacione, pasi në listën e të akuzuarve për krime lufte kishte persona të cilët kishin shërbyer edhe në vendin tonë.
Në grupin e 24 të akuzuarve të cilësuar ndryshe edhe si “kasapët” e Luftës së Dytë Botërore, bënin pjesë mbështetësit më të ngushtë të Hitlerit si dhe disa prej krijuesve të ligjeve raciste kundër hebrenjve apo ideatorëve të kampeve të shfarosjes apo të pushtimit të vendeve të tjera. Gati shumica e të dënuarve me vdekje ishin drejtues të ushtrisë gjermane, por nuk mungonin as ata që quheshin “truri” i ideologjisë naziste. Madje, gjykata nuk ngurroi të jepte dënimin me vdekje edhe për një gazetar. Julius Shtariher ishte gazetari dhe drejtori i gazetës gjermane “Der Shturmer”, i cili sipas gjyqtarëve ndërkombëtarë, ishte përgjegjës për vrasjen e miliona hebrenjve po aq sa ata që i ekzekutuan drejtpërsëdrejti ata. Kjo, pasi, sipas gjyqtarëve, Shtariher kishte nxitur urrejtjen raciste kundër hebrenjve, gjë që kishte sjellë edhe Holokaustin. Por në listën e të akuzuarve nuk munguan edhe ata që drejtuan ekonominë gjermane gjatë regjimit nazist. // Express Online

Shefi i Shtatmadhorisë amerikane, admirali Mjakëll Mullen, ndohet për vizitë në Turqi. Marrëdhënet e Shteteve të Bashkuara me këtë aleate të NATO-s janë tensionuar pasi Ankaraja votoi kundër sanksioneve të reja të Kombeve të Bashkuara ndaj Iranit, si dhe për shkak të rrijets së tensionit mes Turqisë dhe Izraelit, dy nga aleatët kryesorë të Uashtingtonit. Korrespondenti i Zërit të Amerikës, Dorian Xhons nga informon nga Stambolli se
Admirali Mullen po viziton Turqinë për t’u takuar me homologun e tij të sapoemëruar , gjeneralin Isik Kosaner. Por kjo vizitë bëhet në një kohë kritike për forcat e armatosura të Shteteve të Bashkuara. Turqia, shtet kufitar me Irakun, shihet si një vend i rëndësishëm për tërheqjen amerikane sëandejmi.

Gjatë vizitës së tij, Admirali Mullen u takua me ministrin turk të mbrojtjes, Vecdi Gonul. Ai tha në një konferencë shtypi se parashikon që Turqia të shërbejë si rrugë kalimi për trasportimin e elementeve jo-ushtareka dhe materialeve teknike.

“Sipas parashikimeve të mia, në se ato rezultojnë siç janë planifikuar, gjatë rreth një viti, ne do të kemi tërhequr trupa dhe pajisje të tjera nëpërmjet teritorit të Turqisë, por jo arsenale luftarake dhe trupa”.
Përdorimi i teritorit të Turqisë nga forcat e Shteteve të Bashkuara është një çështje delikate. Refuzimi i Turqisë për të lejuar trupat amerikane të hyhin në Irak nga teritori i saj në vitin 2003, shënoi një pikë të ulët në marrëdhëniet bilaterale.
Vizita e admiralit Mullen vjen në një kohë kur marrëdhëniet mes dy vendeve janë tensionuar përsëri për shkak të votimit të Ankarasë kundër kundër sanksioneve të Kombeve të Bashkuara ndaj Iranit lidhur me programin e tij kundërthënës bërthamor. Por admirali Mullen tha haptas se roli i Turqisë do të ishte shumë i rëndërishëm nëse ajo do të zbatonte sanksionet kundër fqinjit të saj.

“Zbatimi i sanksioneve do të ishte shumë i rëndësishëm dhe Turqia po e bën këtë. Ky do të vazhdojë të jetë një kontribut kritik në përpjekjet tona këtej e tutje”.

Turqia është një vend me rëndësi kritike edhe për operacionet e Shteteve të Bashkuara në Afganistan. Disa nga aleatët e NATO-s e kanë kritikuar Ankaranë pasi nuk i ka lejuar forcat e saj të merren me talebanët. Por admirali Mullen tha se Turqia vazhdon të luajë një rol jetësor, veçanërisht në stërvitjen e trupave të qeverisë afgane. Admirali amerikan i bëri thirrje Turqisë për më shumë ndihmë.

“Në veçanti, instruktorët turq që kanë stërvitur policinë afgane, kanë bërë një punë të mrekullueshme dhe pa asnjë dyshim, çfado ndihme që të japë Turqia për të plotësuar mungesat për sa i përket stërvitjes, do të jetë patjetër një ndihmë e madhe”.

Analistët thotë se vizita e admiralit Mullen në Turqi nuk ka të ngjarë të zgjidhë mosmarrëveshjet mes Uashingtonit dhe Ankarasë, por ajo sinjalizon rëndësinë e bashkëpunimit mes të dy vendeve.

Kosova s’ka asnjë shqetësim për rrjedhën e politikave ndërkombëtare për sa i përket pavarësisë kombëtare dhe rreth raporteve me Serbinë. Qeveria e Kosovës nuk po negocion as fshehtë, as hapur me Serbinë, por me Serbinë dhe me Asamblenë e Përgjithshme të OKB-së po negociojnë hapur dhe fshehtë aleatët e Kosovës, ShBA-ja, Britania e Madhe, Gjermania…, jo për t’i ndëshkuar kosovarët, duke bërë pazare pas shpinës së tyre, por për ta mbrojtur pikërisht lirinë dhe pavarësinë e tyre, të cilën edhe e kanë sponsorizuar.Kur një organizmi të gjallë i hyn hileti në gjymtyrë, mjekësia natyrisht se parapëlqen amputimin, për t’i ruajtur organet vitale të atij trupi, në rast gangrene ta zëmë, pra për ta mbajtur në jetë. Pjesa veriore e Kosovës duhet pranuar se është një hilet në trupin e saj, deri në shkallën sa rrezikon funksionimin e shtetit pra, organet vitale të tij. Amputimi në këtë rast ende nuk është i domosdoshëm, derisa ka shans për kurim, sepse mund të shkaktojë përhapje të virusit në trupat e tjerë (Maqedonia, Sanxhaku…)Në këtë kontekst, ekspertët që merren me punët e shtetit duhet t’i studiojnë mirë dhe me fleksibilitet mundësitë e kurimit si doktorë të mirë, me gjithë medikamentet (politike, financiare, kulturore) të gjitha format më të avancuara në standardet evropiane të zgjidhjes joterritoriale të çështjes së veriut të Kosovës, pasi që duhet po ashtu ta pranojmë se është çështje. Besoj se edhe në Ballkanin Perëndimor zgjidhjet territoriale i përkasin së kaluarës fatale për njerëzit dhe shoqëritë përgjatë historisë dhe faktet janë kryeneçe, ato kanë ndodhur dhe se në historinë njerëzore nuk ka nëse, po që se… Po të bëhej kështu nuk do të ndodhte ashtu etj. Nëse mbështetemi tek teza kundër-eurocentriste e Gianni Vattimos, i cili fundin e metafizikës e sheh të ndërlidhur me fundin e kolonializmit dhe eurocentrizmit duke “zbuluar” se kuptimi i historisë së modernizmit nuk është progresi drejt një përkryerjeje finale të karakterizuar nga plotënia, nga transparenca gjithëpërfshirëse, nga prania përfundimisht e realizuar e qenies së njeriut dhe botës. Çka do të thotë kjo për aktualitetin politik dhe historik të Kosovës në raport me rrethanat dhe koniunkturat globale dhe veçanërisht atyre evropiane? Shteti i Kosovës, liria dhe barazia e kosovarëve nuk do të jenë së këndejmi të përkryera dhe në plotëni, sepse asnjë shtet (lëre më shteti i ri) nuk e ka arritur përsosmërinë. Kosova nuk duhet të ndalet në këtë mësymje, por ajo duhet të heqë dorë nga zgjidhjet e plota, përfundimtare, të përkryera, utopike. Në këtë aspekt, sipas Vattimos, Perëndimi kupton se emancipimi dhe çlirimi, që njeriu i ka kërkuar gjithmonë, kalojnë përmes një zbehjeje të strukturave të forta, përmes një zvogëlimi të pretendimeve, të atyre pretendimeve që në situatën tonë ballkanike dhe në kontekstin e luftërave gjatë tërë shekullit XX ishin fatale për popujt pikërisht se ishin të mëdha, historike, që mësynin mundjen përfundimtare të tjetrit. Sipas këtij koncepti, Evropa po i kushton vëmendje të madhe fjalës së tjetrit. E kosovarët ku janë në këtë vëmendje? Mos janë duke e perceptuar fuqinë e tyre si motor të lëvizjes së historisë në të vetmin kah – drejt mësymjes së tyre? Giorgio Agamben duke bërë fjalë për evropianizmin si ide e çterritorializimit, me refugjatin që “vjen e rri”, pra që nuk riatdhesohet, por që përqafon një atdhe të ri, koncept që “rrënon” ligjet klasike të azilit dhe që shkon përtej të drejtave të njeriut, dhe duke marrë si shembull Izraelin dhe Palestinën, konkretisht çështjen e Jerusalemit kritikon idenë e  krijimit të dy shteteve me “marka” të forta kombëtare, të ndara nga kufij të paqartë dhe kanosës (me mure e tela gjemborë) duke justifikuar krijimin e dy bashkësive politike të mbështetura mbi të njëjtin rajon dhe në mërgim njëra ndaj tjetrës, të qepura me një varg ekstra-territorialitetesh të dyanshme. Në këtë kontekst Agamben vëren se Evropa do të mund të mendohej si një hapësirë mos-territoriale ose ekstra-territoriale, në të cilën të gjithë banuesit e shteteve evropiane të kishin një status të qytetarit në të qenit në mërgim, por jo të zhvendosshëm, sipas ligjeve “të egra” që kanë sot shumë vende evropiane për refugjatët. Shkurt e shqip, ideja e Agambenit konsiston në atë se hapësira evropiane nuk duhet të përkojë tutje  me asnjë territor kombëtar homogjen, por do të vepronte mbi ta duke i vrimëzuar territoret, duke i nxitur qytetet territoriale të sotshme të hyjnë në raporte ekstra-territorialiteti të ndërsjellë. Në këtë kontekst kam shkruar më parë se “vrimëzimi” territorial dhe eks-territorializimi i ndërsjellë mes Kosovës dhe Serbisë, që në thelbin e vet “i krijon” Pakoja Ahtisaari, duke i paraprirë idesë së krijimit të “Strasbourgëve” të këtyre dy shteteve, në Preshevë dhe Mitrovicë. Kjo zgjidhje, do të ishte, nga këndvështrimi modernizues, racionale. Mirëpo në Ballkanin joracional, megjithatë, mund të ndodhin edhe të papritura, ndonëse jo konflikte të hapura dhe jo më me armë.Është e besueshme se Rezoluta serbe në Asamblenë e Përgjithshme të OKB-së do të revidohet, ose edhe do të tërhiqet fare dhe nga Asambleja do të lëshohet një deklaratë politike me konsensus, që thërret palët për bisedime për t’ia lehtësuar njëra-tjetrës agjendën e integrimeve në BE. Pra në Kosovë, në aspektin e pavarësisë së jashtme dhe integritetit territorial asgjë shqetësuese nuk do të ndodhë, pa çka se do të ndodhin zgjidhje kreative por kushtetuese edhe për serbët duke krijuar “vrima” të ndërsjella territoriale, pra eks-territorialitete.“Vrimat” që dikush i cilëson si zgjidhje shqetësuese, unë i quaj zgjidhje (est)etike. Vetë ideja e Evropës e ka bazën në standardin e çterritorializimit, (Schengeni) e pse të frikësohen kosovarët?Në këtë drejtim Pakoja e Ahtisaarit mund të pësojë “revidime estetike” (eks-territorialitete të ndërsjella) por ajo nuk do të hapet. Tek pas njohjes së dyanshme si shtete të pavarura, nëse nuk fiton ideja e “vrimave” territoriale, Prishtina dhe Beogradi mund të negociojnë edhe për zgjidhje territoriale (këmbim territoresh), që është zgjidhje humane, ndonëse Kosova rrezikon resurse ekonomike, kurse hileti rrezikon të përhapet. Raporti i fundit i Grupit Ndërkombëtar të Krizave (GNK), “Kosova dhe Serbia pas GJND-së”, nuk ka bërë kurrfarë sakrilegji pos një raporti paravajtës, që mbështetur në kushtet (rrethanat) dhe koniunkturat aktuale ka parashikuar edhe rrjedhën e mundshme të ngjarjeve në raportet e Kosovës me Serbinë. Fakti se Qeveria e Kosovës, përkatësisht kryeministri Hashim Thaçi e ka përmendur në një deklaratë intencën që të gjenden zgjidhje kreative për pjesën veriore të Republikës së Kosovës absolutisht nuk do të thotë se po dalin të sakta teoritë konspirative për negociata të fshehta mes Qeverisë së Kosovës dhe asaj të Serbisë, sepse kryeministri në këtë rast ka ofruar zgjidhje kushtetuese duke mbrojtur me çdo kusht integritetin territorial dhe sovranitetin e shtetit, por jo edhe pretendimet e forta, absolute që përkojnë me fundin e botës! Sipas këtij raporti, në shkëmbim të njohjes së plotë nga Serbia dhe marrëdhënieve bilaterale, përcjellë nga përkrahja e fuqishme e BE-së për integritetit territorial, Kosova mund të jetë e gatshme për të shkuar më tutje, duke i lejuar veriut që të zgjedhë legjislativin e vet rajonal me kompetenca për fusha specifike ligjore dhe me mundësinë e zgjedhjes së ekzekutivit rajonal. Ky pasus i raportit megjithatë mbulohet me qëndrimin e qartë se “vijat e kuqe të Qeverisë në Prishtinë janë integriteti territorial dhe statusi.”Çka ka këtu për shqetësim? “Zgjidhja kreative” për veriun e Kosovës konsiston me idenë e “strasbourgëve”, pra çon nga zgjidhja modernizuese.Pikërisht kjo avokati e fuqishme që Perëndimi po i bën Kosovës e obligon edhe Prishtinën që fuqishëm t’i marrë parasysh dhe t’i mbrojë liritë dhe të drejtat e serbëve kosovarë me zemërgjerësi, urti dhe fleksibilitet dhe të ketë vëmendjen edhe për interesat e Serbisë.Është koha, ndoshta, që të dyja vendet të dalin nga lloçi, të thyejnë muret e (vetë)izolimit dhe refuzimit të tjetrit…

Shkruan : Refik HASANI

Abetarja është të mësuarit e shkronjave shqipë,por ksaj here ka domethënje që Ministria e Arsimit ka ndarë libra,pasi për herë të parë ,, po e mëson Alfabetin ” se edhe shqiptarët nga tri komunat duhet të mësojn abetaren shqip.Sipas mediave të shkruara dhe elektronike njoftohet se qeveria e Kosovës ndau 800 abetare dhe ju afroi falas nxënësve në Komunën e Medvegjës,Bujanocit dhe Preshevës.Kjo është shumë më shumë dhe i kalon përmasat e një ndihme,sepse ka një domethënje të posaqme.Përveqë ksaj,nuk jemi mësuar ta ndëgjojm,kur Prishtina si kryeqitet i të gjithë shqiptarëve në ish -jugosllavi po tregon gatishmëri konkrete dhe po shpërndan Abetare.Edhe pas një dekade shqiptarët nga kjo Krahinë të banur me shumicë dërmuese të pjesëtarëve etnik kemi gjetur përkrahjen e qeverisë së Kosovës .

Duhet të parashihet me projekt NJË QINDË MIJË ABETARE NË VJETË për shqiptarët e gjithë botës

Pas një dekade ku është dashur të presim dhe ti bjen ndërmendë dikujtë se është nevoj imediate që t’ju shpërndahet abetare nxënësve nga tri Komunat.Ky është një borxh se edhe ashtu tri Komunat kufizohen me kosovën,e kur i shtojm ksaj që edhe janë shqiptarë borxhi është dyfish më i madhë .Por çfarë të bëhet halli edhe sa vjetë duhet të presim dhe të vetëdijësohen qeveria e Kosovës dhe shqipërisë që t’ju shpërndajnë nga , NJË QINDË MIJË ABETARE NË VJETË për nxënësit gjysmë të asimiluar shqiptarë si në : Turqi ,Amerikë, Itali e nëpër shtete të tjera.Kjo sasi e librave shqipë do të shpërndahet përmesë klubeve dhe shoqatave të ndryshme anekëndë botës,duke shfrytëzuar punën dhe njerëzve dhe aktivistët e dëshmur për këtë projekt me rëndësi strategjike kombëtare.Gjesti dhe veprimi i qeverisë së Kosovës që ndau sasinë e abetares për nxënësit shqiptarë nga kjo krahinë fletë shumë dhe ka një domethënje të madhe.Pikë së pari ndihma edhe pse e vonuar është për tu përshendetur pasi ka filluar në arsim.Të përkujtojm se deri më tani Prishtina nuk ju ka ndihmur në asnjë mënyrë shqiptarëve në këtë pjesë bile nga një herë ju ka dhënë këshilla dhe rekomandime politike bllanko dhe të dëmshme.Prishtina edhe pse vetëm pas 17 shkurtit 2008 është shtetë me një subjektivitet ndërkombëtarë,por:Kosova ka pasur obligim më shumë se moral të na dal në ndihmë në shumë aspekt si në arsim,kuota e rexhistrimit të studentëve të jetë e pranueshme,në dhënjen e përkrahjes për personat dhe ushtarë që kan pengesa të kthehen në vendet e tyre,në bashkëpunimin e komunave ndërkufitare,në afrimin e ndihmës në mbajtjen gjallë të botimeve nga ajo pjesë,në furnizimin me libra tjerë shkollor dhe të bibliotekave,në xjerrjen e ndonjë gazete,reviste apo periodiku në gjuhën shqipe për tri komunat,në lehtësimin për çështje tjera në ruajtjen e trashigimisë kulturoro-historike etje .

Kosovës i duhet një ministri për diaspor me departament të caktuara për shqiptarët nga Krahina shqiptare e mbetur nënë administrimin e Serbisë .

Mbesim me shpresë që dhurata modeste që qeveria e Kosovës ndau për nxënës të klasës fillore është shumë e rëndëssishme nuk do të ndalet me kaqë.Me të drejtë ne shqiptarët nga Komuna e Medvegjës,Bujanocit dhe Preshevës jemi duke pritur nga Prishtina.Deri më tani nuk ishte largëpamëse,asnjëher nuk kemi pasur rastin të shohim ndonjë ndihmë konkrete për shqiptarët nga kjo krahinë,bile disa herë klasa politike dhe qeveritë e Kosovës ,, kan qaluar ” , sa i përket çështjeve fundamentale si për :

– Arritjen e pikave të marrëveshje së Konçulit dhe zbatimit të saj ,

– Efekshmërin dhe rezultatet e Referendumit të mbajtur më 1 e 2 mars 1992 ,

– Formimin e Trupit Koordiniues ,

– Pjesëmarrjen e shqiptarëve në parlamentin e serbisë ,

– Formimin e këshillit nacional sipas ligjeve serbe ,

– Hapjen e disa fakulteteve,apo edhe formimin e një universitet publik në gjuhën shqipe ,

– Vendosjen e një misioni paqëruejtës në tri Komunat dhe

– Përveqë shtëtësisë amë nga lindja të pajisemi edhe me nënështetësin e Kosovë .

Ne disa herë në shkrimet tona të publikuara anekëndë hapsirave tona etnike dhe jashta tyre kemi ngritur çështjet se çfarë po bënë serbia për pakicën e vetë në Kosovë,Kosova asgjë prej asgjëje nuk ka bërë dhe investur për shqiptarët në tri Komunat e cekura të banuara me shumicë dërmuese shqiptare .

Vetëm Republika e serbisë ka investuar me miloiona e miliona,e ndoshta edhe miliarda euro për pakicën serbe në Kosovë,kurse Kosova tashmë ka filluar më këto 800 abetara që vlera totale është dikundë afër katër mijë euro !! .Po ashtu ne kemi kërkuar që një kohë të gjatë që Republika e Kosovës ka obligim më shumë se moral të kujdeste për të gjitjhë shqiptarët e ish-Jugosllavisë.Parashtrohet pyetja pse Kosova dhe kush e pengon të hapë një zyrë ndërlidhesë për shqiptarët nga tri Komuna.Domosdoshmëria është të hapet një ministri për diaspor,ku në kuadërë të këtij dikasteri nga një departament do të jetë ër shqiptarët në Malë të Zi, për shqiptarët në Komunën e Medvegjës,Bujanocit dhe Preshevës dhe një departament për shqiptarët nga do që jan të lindur në ish-Jugosllavi por që jetojn dhe banojnë jashta ksaj hapsire pra në shtetet e globit mbarë.Nëse Prishtina nuk e merrë inciativën të përkujdeset për shqiptarët e ksaj haspire,Tirana jo që nuk ka njohur të mjaftueshme e vullnet por ajo mjafton të kujdeset për shqiptarët e krahinës së Qamërisë në Greqi dhe për shqiptarët në Itali , Turqi e Amerikë.Ministria për diaspor është nevoj kohe,është obligim për Tiranënë dhe Prishtinën që ti bashkërendojn punët përë ngritjen dhe forcimin e një ministri të tillë.Të qudit fakti që vetë Prishtina është shumë afër më qytetin e Medvegjës që ka më pak se dyzet kilometra dhe në Medvegjë nuk është ndier aspak dora dhe ndihma e Prishtinës për një dekadë !? .

Çlirimi i Kosovës nuk është meritë vetëm e banorëve shqiptarë të Kosovës!

Me fjalë të tjera,liria dhe çlirimi i Kosovës nuk është meritë vetëm e banorëve shqiptarë të kosovës,por është meritë e të gjithë shqiptarëve anekëndë botës,veqmas e neve shqiptarëve që ishim të shtrënguar të jetojm në ngrehinën artificiale të quajtur Jugosllavi.Prandaj Kosova nuk guxon të shtirret se nuk ka ndodhur asgjë,pra jemi sakrifikuar shumë e shumë gjenerata e breza nga e gjithë bota për të ardhur dhe gëzuar këtë ditë.Kosova apo më mirë të themi Shqiptaria nuk është mbrojt vetëm në Drenicë,Dugagjin,Llapë,Vlorë e Strugë por edhe në Medvegjë,Bujanoc e Ulqinë,Kumanovë,Strugë e Ohër.Kosova ka hezituar,është duke hezituar ta ngritë,në të gjithë nivelet Evropiane dhe ndërkombëtare,ti mbroj dhe ta shtroj çështjen e shqiptarëve të mbetur në tri Komunat e cekura.Dhashtë zoti dhe të mbesim me shpresë që mos të mbesim më këto abetare por të investohet më shumë në shumë aspekte për atë krahinë të mbetur nënë mëshirën dhe fatin sikur të mos jetë e askujt .Askush nuk përkujdeset,prandaj Kososva ka obligim që të na dal në ndihmë por edhe të kërkoij forma të tjera.Kjo pjesë kërkon dorën e ndihmës si në arsim,kulturë ,sportë ,informim dhe çështje tjera.Kjo pjesë është duke u zbrasur shumë,është duke ndodhur një zbrasje,ashtu në heshtje,lokalitete të tëra dhe vendbanime jan duke u braktisur nga shqiptarët .

Institucionet e Kosovës të marrin qëndrim zyrtarë së cilat jan fushat që mundë ti mbulojn për Shqiptarët nga tri Komunat .

Është momenti i fundit që institucionet të Kosovës në bashkëveprim të ngushtë edhe subjektet nga tri Komunat të hartojn një platformë të përbashkët .Janë dy çështje bazike : Së pari shqiptarët të unifikojn qëndrimet dhe të ulen ti shkruajn se cilat ndihma duhet kërkuar dhe mundë të plotësohen nga Kosova .Kurse Institucionet e Kosovës duhet të ulen dhe të marrin qëndrim zyrtarë së cilata jan fushata mundë ti mbuloj përë Shqiptarët nga tri Komunat , për çfarë kohe,kosto dhe sasi kështu duhet vepruar .Se ne nuk jemi kundër ndarjes së 800 abetareve edhe sikur të jene 80 copa ,apo vetëm tëtë copa kanë një rëndësi të posaqme por herave të tjera të bëhet në forma , përmbajtje dhe plane strategjikë afatgjata .

02.09.2010

Autori është publicist i pavarur,punon si Prof. i Ekonomisë,publicist i pavarur nga Krahina shqiptare e mbetur nënë administrimin e Serbisë . E-mail adresa : refikhasani@hotmail.com

Shkruan : Agim Vuniqi
Projekt-rezoluta serbe adresuar Nju Jorkut, e jo Brukselit ka ndezë zjarret e reja në mes të shteteve që përkrahin pavarësinë e Kosovës dhe të atyre që kundërshtojnë atë. Serbia e cila ka influencë të konsiderueshme në shtetet e Lëvizjes së Painkuadruarve, si një pandam i atëhershëm në mes të Bllokut të Varshavës dhe të NATO-s, në kohën e Titos, Naserit dhe Nehrus, ka arritur të sensibilizojë nostalgjinë vëllazërore të jugosllavëve me Afrikën dhe po përpiqet që t’i instrumentalizojë ata në një garë diplomatike në Asamblenë e Përgjithshme kundër Kosovës. SHBA dhe aleatët e saj të cilët mbështetën pavarësinë e Kosovës; kanë shtuar seriozitetin diplomatik duke ashpërsuar retorikën përball Beogradit. Vizita e Ministrit të Jashtëm gjerman, i cili është në vazhdën e takimeve në kuadër të turneut treditor ne Ballkan, ka paralajmëruar Beogradin se do të ndryshoj qasja e BE-së ndaj Beogradit nëse nuk e modifikon projekt-rezolutën duke përfshirë faktet që ka gjetur GJND-ja.

Derisa shtypi botëror po përcjell me vëmendje vizitën e Ministrit të Jashtëm gjerman, pala shqiptare ka planifikuar të ndërroj adresën e qëndrimit nga Prishtina në Nju Jork, ku do të përpiqet që në hollin e OKB-së të zhvilloj ndonjë takim me ambasadorët e vendeve që nuk e kanë njohur pavarësinë e Kosovës. Treshi i pazakontë kryetari, kryeministri dhe ministri i jashtëm i Kosovës, kanë treguar realisht se Kosova mundet edhe pa ta. Koha e pushimeve verore ka ulur edhe angazhimin e parlamentarëve, edhe pse elita politike në Kosovë “përbehet” se është duke punuar 24 orë pa ndërprerë, pa gjumë, dhe pa dritë. Paralajmërimet e bujshme të pranimit të Kosovës nga një grup shtetesh të pohuara nga Ministri i Jashtëm i Kosovës po dalin shterpe, ai tash as që po guxon të jap ndonjë operacionalizim kohor, gojor, të pranimeve të reja. Është keq që në MPJ të Kosovës është krijuar opinioni se takimet e niveleve ministër i jashtëm-ambasador janë të mjaftueshme, edhe pse dihet që ambasadorët janë vetëm “postier” të qëndrimeve të shteteve nga vijnë, ata nuk kanë asnjë të drejtë të premtojnë, ata bartin qëndrimin e shefave të tyre. Pra mungesa e takimeve e niveleve të barabarta diplomatike mungon, ky është një hendikep i madh, meqë MPJ dhe Qeveria aktualisht nuk kanë ndonjë informacion të veçantë.

Pa mëdyshje udhëtimi i treshes së Kosovës është një kuriozitet i llojit të vet, ka aty edhe dozë mosbesimi institucional, ata nuk kanë shpalosur para opinionit agjendën e vizitës, a është protokollare, zyrtare, private…apo? Përndryshe fjalori diplomatik zyrtar është kulminativ, fitoret historike janë rekuizit dëfrimi për qytetarët, të cilët janë bë sy e vesh, edhe pse situata ekonomike në vend është alarmante. Është mirë që opinioni nuk preokupohet aq shumë me premtimet e tyre megalomane, por edhe me prognozat e tyre, ngase shteti amerikan dhe diplomatët e saj të jashtëm kanë kaluar kohën e orarit ditor për të penguar Serbinë që përpiqet te përçaj anëtarët e OKB-së, në sesionin e saj të shtatorit, kur pritet të hyjë në agjendën e Asamblesë çështja e Kosovës. A do të ketë dy rezoluta apo do të mbetet vetëm një është solucion i hapur, edhe pse ky version duket shumë i përafërt.

Pavarësia e Kosovës tash për tash e njohur nga 69 vende, duke përfshirë të gjitha fuqitë e mëdha, përveç Rusisë dhe Kinës, ka krijuar një situatë relaksuese në Ballkan, fatmirësisht në vend të borisë luftënxitëse ka ulur kundërshtarët në tryezë bisedash, dhe konfrontimi luftarak i është rikthyer vlerave të civilizimit dhe demokracisë, artit të diplomacisë. Janë të përafërt titujt në shtypin botëror, përfshirë atë “Nine O’clock, Gulf Time, EU business, INO…”, e shumë të tjera të cilat kanë përçuar fjalët e Ministrit të Jashtëm gjerman Guido Westerwelle. Është shumë i veçantë titulli në gazetën “Gulf Time”; “Gjermania paralajmëron Serbinë: nuk ka vend në BE pa marrëveshje me Kosovën”, e cila përcjell vizitën tre-ditore të Westerwelle në ish Jugosllavi. Ministri i jashtëm gjerman e paralajmëroi Serbinë se ajo nuk ka asnjë shans për t’u bashkuar me Bashkimin Evropian, nëse nuk miraton një “qëndrim bashkëpunues” me Kosovën.

Serbia reagoi shpejt se ishte e gatshme për bisedime konstruktive për të gjitha çështjet që lidhen me Kosovën, dhe shtoi se ajo kurrë nuk do të pranojë se pavarësia e Kosovës është një çështje e kryer. Westerwelle tha, pas bisedimeve me kryeministri serb, Mirko Cvetkovic se e ardhmja e Ballkanit Perëndimor është në BE, por theksoi se blloku nuk do të pranoj anëtarë të rinj ata që kanë bartin mosmarrëveshjet e jashtme. “Sipas mendimit tonë, anëtar i Bashkimit Evropian mund të bëhet vetëm ai vend që ka për qëllim bashkëpunimin dhe është përgatitur për të zgjidhur vështirësitë e fqinjësisë me bashkëpunim”, tha ai kur u pyet për marrëdhëniet e serbëve dhe Kosovës.

Tensionet midis Serbisë dhe Kosovës u ndezën muajin e kaluar pasi Gjykata Ndërkombëtare e Drejtësisë (ICJ) lëshoi një mendim jo-detyrues se shpallja e Prishtinës për pavarësi nga Serbia më 2008 nuk e shkel ligjin ndërkombëtar. Mosmarrëveshja është drejtuar për një përballje në Kombet e Bashkuara muajin e ardhshëm, me rezoluta rivaliteti që Beogradi e Prishtina kanë për qëllim të paraqesin në Asamblenë e Përgjithshme. Serbia ka paraqitur një rezolutë të re për Kosovën duke bërë thirrje për bisedime të reja për të gjitha çështjet e pazgjidhura, por në të njëjtën kohë ajo dënon shpalljen e njëanshme të pavarësisë së Kosovës. Pavarësisht nga kritikat e shumta evropiane ndaj rezolutës serbe, qeveria serbe është zotuar se nuk do të tërhiqet. “Serbia nuk do të tërheq rezolutën e paraqitur në Asamblenë e Përgjithshme të OKB-së, megjithatë ne jemi të gatshëm për bisedime konstruktive për të gjitha çështjet, duke përfshirë rezolutën”, tha ministri i jashtëm Vuk Jeremiç pas takimit Westerwelle.

Kosova, me banorë të saj 2mn – më shumë se 90% e tyre shqiptarë etnikë – njëanshmërisht shpalli pavarësinë nga Serbia në shkurt 2008, pas negociatave të ndërmjetësuara nga OKB për zgjidhjen e statusit të ardhshëm të dështuar.
Westerwelle, i cili gjithashtu zhvilloi bisedime me presidentin serb Boris Tadic dhe krerët e opozitës serbe, tha gjatë një diskutimi me studentët që kanë studiuar në Gjermani se shkëputje e Kosovës është një fakt që Serbia do të duhet të pranojë. “Pavarësia e Kosovës është realitet”, tha ai. “Nuk ka asnjë pikë në mohimin e fakteve”.

Për studentët  shqiptarët në Komunën e Medvegjës,Bujanocit dhe Preshevës duhet formuarë  një  institucion me seli në  këto nga tri

Komunat,për  studime shkollore të nivelit superior

LUGINËS SË PRESHEVËS I TAKON NJË  UNIVERSITET  PUBLIK  NË  GJUHËN  SHQIPE

Shkruan : Refik  HASANI

Neve Shqiptarëve nga Krahina shqiptare që kemi mbetur nënë administrimin  e Serbisë ,na duhet,kemi nevoj dhe na takon me të gjitha të drejtat ndërkombëtare që ta kei mësimin e lartë në gjuhën shqipe,pra të posedojm për studime të larta një Universitet publikë në gjuhën shqipe.Në kohën kur para fillimit të vitit akademikë duhet të pregaditemi të gjithë për një fillim të mbarë të fillim vitit shkollar akademikë,në vendë që bartësit e institucioneve lokale të kërkojn dhe këmbëngulin të që në tri nga këto Komuna të hapet ndonjë faklutet apo pse jo një Universitet,bredhin sa në Prishtinë,Tiran për rritjen e kuotës së rexhistrimit së studentëve  shqiptarë të tri Komunave.Apo krahas aktiviteteve përë rritjen e kuotës përë rexhtrimin më të madhe të studentëve shqiptarë nga kjo anë duhet të kërkohet dhe këmbëngulet që projekti më kapitla të hapëtë një Universitet.Klasa  politike prioritet duhet ta ketë hapjen e një Universiteti publik në gjuhën shqipe

Nganjëher pupulli duhet t’ ju prije proceseve para pushtetit,nëse institucionet nuk i ndiejnë  nevojat jetike për  pjesëtarët  e çdo nacionaliteti.Nëse të gjitha partitë politike pa dallim të tri Komunave të cekura,kërkojnë më me ngulm,janë më unik dhe janë këmbëngulës në këtë kërkesë të kohës,për të realizuara këtë projekt kapital,kjo do të përkrahet shumë më lehtë edhe nga faktori ndërkombëtarë dhe do të realizohet.Sa më parë të fillohet për vitin akademikë të sivjetëm të startoj me fakultetet e edukimit .Qeveria e Serbisë jo që nuk don të merret me çështjet e popullatës së tri Komunave,por për shkak të Kosovës edhe po shkel shumë parime e rregulla ndërkombëtare.

Së pari të hapen tri Fakultete

Fakulteti i mësuesisë ka më shumë se një  dekad çë kërkohet të filloj punën  deri më tash agjë nuk është ndërmarr  që në vitin akademik 2010 /11  të fillohet sepse nuk ka kurrfarë pregaditje,caktim lokacioni  apo stafit  punues,është e drejtë e ligjshme,çë edhe në Krahinën shqiptare të mbetur nënë administrimin  e Serbisë të themelohet   universiteti   publik   në   gjuhën   shqipe .Ky institucion i lartë duhet mbështetur dhe financuar nga bugjeti i qeverisë serbe.Sa  i përket vonesës së hapjesë së një ndonjë Fakulteti publik në gjuhën shqipe nuk duhet kritikuar vetëm pushtetin e qeverisë serbe ato vërtet nuk kanë kurrfarë projekti për hapjen e një institucioni të tillë,por ksaj here edhe vetë shqiptarët lokal të komunave të Medvegjës,Bujanocit dhe Preshevës janë fajtor.Vonesa arsyetohet se nuk kanë insistuar me kërkesa duke këmbëngulur edhe me argumente dhe projekte  bindëse.Kjo do të jetë edhe një ndihmesë pasi edhe faktori ndërkombëtarë vazhdimisht kërkon që popullata shqiptare sa më shpejtë duhet të integrohet në rrjedhat e përgjithshme.Subjektet politike në tri komunave,ndoshta ende nuk janë të vetëdijshme pse nuk po kërkojnë dhe këmbngulin për këto kërkesa shumë të domosdoshme të kohës .

Studentët nga tri Komunat arsimin superior ta kryejnë  në vendin dhe gjuhën e tyre

Me këta pak rreshta të prezentuar,por edhe me disa punime të publikuara më herët,për themelimin këtij institicioni më  të lartë shkollor,nuk pretendoj të kem bërë ndonjë punë edhe aqë të duhur përveqë si një inciativë me rëndësi kapitale që të kemi edhe ne arsimim në vendin dhe gjuhën tonë.Kjo ndoshta mundë të jetë një shtytje e vogël që të mendohet që studentët shqiptarë nga krahina e jonë të studiojn në Medvegjë,Bujanoc apo Preshevë në gjuhën amëtare.Mendoj se jo vetëm të jetë një propozim,por nëse kemi vullnetë të gjithë do të bëhet realitet në një të ardhme shumë të afërt.Koha e kërkesës dhe arsyetimi për Universitet është e favorshme,vetëm kërkohet gatishmëri për ta realizuar projektin.Mediat e shkruara dhe elektronike nga e tërë hapsira e jon etnike  shqiptare,opinioni  publikë në përgjithsi të argumentojm duke paraqitur arsyetimin lidhur me domosdoshmërin për themelimin e një Universiteti publik në gjuhën shqipe .

Disa nga arsyet dhe argumentet për themelimin e Universitetit

Tri komunat e banuara me popullatë shqiptare si për nga shtrirja gjeografike ashtu edhe nga numri i banorëve i plotësojnë të gjitha parakushtet e duhura  që ta kenë një Univerisitet publik në gjuhën shqipe të financuar nga buxheti i Serbis.Qeveria e Serbisë  me plotë gojën po kërkon dhe thekson  që jan për respektimin e të drejtave të minoriteteve,kjo do të përkrahet si nga spektri politik dhe organet komunale të tri komunave por edhe nga përfaqësit e huaja që janë me ndikim  në Beograd dhe opinioni i  gjërë ndërkombëtarë.Deri më sot në këtë drejtim nuk kemi asgjë serioze që së paku do të bëhet startimi me disa fakultete si të mësuesisë,mjekësisë dhe atij juridik.Pastaj edhe si Univerisitet i kompletuar ku do ndihmohet dhe plotësohet me kuadro,me kalimin e kohës si nga universiteti i Prishtinës por edha nga ai i Tiranës dhe Shkupit.Shqiptarët e tri komunave  kan hequr  të zitë e ullirit për shkollim.Edhe ato pak të shkolluar dhe që kanë diplomuarë në Kosovë e Shqipëri,paraqitet problem nostrifikimi i diplomave vetëm e vetëm sa më pakë të shkolluar të dalin,deri më sot kemi patur shumë vështir të shkollohemi në gjuhën ton amtare.Deri më tani kanë munguar inciativat,projektet e përbashkëta të rëndësisë së veçantë  nga pala e jonë shqiptare,duke menduar edhe kërkesat me shkrim drejtuar që nga organet  lokale dhe qendrore të serbisë por edhe në instanca Europiane për realizimin e drejtave të pakicave në Serbi.Serbia është nënëshkruese e të gjithave atyre normave dhe akteve pasi edhe kërkon me ngulmë të zbatohen për serbët e Kosovës  atëher pse nuk ndërmerr asgjë prej asgjëje për pakicat e veta që janë në Serbi si që janë Shqiptarët, Hungarëzët,Boshnjakët,Bullgarët e shumë të tjerë.Të përkujtojmë po të mos këmbëngulnin dhe themelonin shqiptarët e Maqedonisë një Universitet publik,njëher si ilegal për pushtetin maqedon edhe sot e asaj dite nuk do ta posedonin dhe nuk do të ishte  i pranuar dhe legjitimuar  .

Krahasime: Kur minoriteti serbë në Kosovë posedon një Univeristet publikë në gjuhën e tyre mbi një dekadë në Mitrovicë – Pse nuk mundë dhe nuk kan të drejtë edhe për shqiptarët nga tri Komunat të themelohet një universitet publikë në gjuhën shqipe.

Serbët në Kosovë kanë Univerisitetin e tyre,gati me ato drejtime sa ka edhe Univerisiteti i Prishtinës,minoriteti Serbë në Kosovë ka të drejta si minoritet edhe më tepër se që ju takojnë me konventa ndërkombëtare,kanë administratën në gjuhën e tyre,gjyqsinë,sistemin bankarë,kujdesin shëndetsor edhe ate spitalor.Shqiptarët në tri Komunat nuk i posedojn asnjërën  prej tyre,nëse nuk jemi për  një paralelizëm në mes të Serbëve të Kosovës dhe Shqiptarëve të ksaj pjese ,atëher asgjë nuk mundë të ecim përpara.Hapja e këtij intstitucioni të lartë arsimorë mundë të këtë një qendër p.sh në Preshevë apo Bujanoc,fakultet duhet të të hapen edhe  në qytetin e Medvegjës,sa i përket se a ka nevoj të jetë edhe në ndonjë gjuhë  përveq në ate shqipe mundë të jetë edhe në gjuhën serbe e angleze.Vetëm kështu do të jetë në hapë me kohën dhe me vlera të jashtëzakonshme jo vetëm për popullatën e këtushme shumicë Shqiptare,por edhe për të tjerët në Rajonë që do të ndihmonte më lehtë në hapsirat integruese të familjes  Europiane.Studentët shqiptrarë kan vështirsi në shkollim,kurse ato që ia mësyjnë Universitetit të Beogradit dhe të Nishit e kanë shumë largë kurse në anën tjetër për të studiuar në universitetin e  Shkupit po ashtu duhet të kalohet kufiri dhe është shtetë tjetër,por edhe kostoja e studimeve do të ishtë tepër e  lartë dhe e papërballueshme për bugjetin e një familje.Pra kto janë vetëm disa arsye nga shumë të tjera pse duhet të themelohet dhe të filloj së punuari një universitet në gjuhën shqipe me vendim të organeve gjegjëse të qeverisë së serbisë.Nuk  duhet të zhagitet në pafundësi sikur disa nisma të tjera,kjo do të ishte shumë e qartë që vërtet Serbia jo vetëm që kërkon por edhe merrë përgjegjësi për trajtimin e drejtë të minoriteteve.Kurse shqiptarët  do të pajtohen  me këtë,nëse faktori ndërkombëtarë kërkon vazhdimishtë nga ne shqiptarët  që të integrohemi dhe marrin pjesë në jetën institucionale atëher edhe ne jemi dakordë pasi edhe i kryejn edhe kontributet e këtij shteti atëher pse mos të hapet edhe ky universitet publikë në gjuhën shqipe.Fundi i fundi edhe kto janë të drejta elementare,themelore për një komunitet të veqantë si që janë shqiptarët nga këto tri Komuna .Nëse veq Kosova pranohet si shtetë nga  Republika e serbisë  edhe më tej do të vështirsohet shkollimi i kuadrave të larta të ksaj Krahine shqiptare .Nëse Republika e Serbisë     nuk i pranon apo nostrifikon diplomat e lëshuara nga Kosova,Shqipëria atëherë pse  nuk lejon që të themelohet një Universitet publik  në gjuhën shqipe për popullatën autoktone shqiptare në Komunën e  Medvegjës , Bujanocit dhe Preshevës .

Me respekt  :                                                                                                                                      23.08.2010

Autori është publicist i pavarur nga Krahina Shqiptare e mbetur nën administrimin e serbisë.Disa herë ka patur punime të publikuara për arsyen e themelimit të një Universiteti publik në gjuhën shqipe .

Nga Sali Karadaku
Politika zyrtare e Beogradit e ka fokusuar aktivitetin në Sanxhak, duke krijuar probleme artificiale, në mënyrë që të jetë më e pranishme në jetën politike të këtij rajoni, të populluar nga shumica myslimane.
Sanxhaklinjtë nuk janë aspak të kënaqur me këto veprime të Qeverisë së Serbisë, e cila favorizon politikën e moderuar të Ministrit për Punë dhe Mirëqenie Sociale Rasim Lajiq, duke shkelur në fyt kursin politik e fetar të Muamer Zukorliq, i cili për Beogradin paraqet një rrezik permanent për destabilizimin e kësaj krahine.
Favorizimi
Qarqe të ndryshme nga Beogradi, në forma të ndryshme, kanë përçarë klerikët fetarë dhe po vejnë në dyshim rezultatet për formimin e Këshillit Kombëtar të Boshnjakëve, me në krye Muamer Zukorliq, i cili për krahinën e tij kërkon himnin e simbolet e tjera nga ato të Serbisë.
Qeveria aktuale e Serbisë nuk po kursen mjete, metoda e shantazhe për t’i kontestuar rezultatet e zgjedhjes së Këshillit Kombëtar, duke kërkuar zgjedhje të reja, të cilat do të shkonin në favor të politikës zyrtare të Beogradit.
Këto ndërhyrje anticivilizuese, të Beogradit në jetën politike, ekonomike dhe fetare të Sanxhakut, nuk përjashtojnë mundësinë e incidenteve ndëretnike, ndërfetare, ndërpartiake në këtë krahinë e cila nuk po bie pre e formulës tashmë të demoduar të pushtetit aktual të Serbisë “përçaj e sundo!”…
Kjo formulë ka filluar të ngre krye edhe në rajonin e Luginës së Preshevës. Sipas modelit allasanxhakçe politika e Beogradit nuk po i konteston zgjedhjet për Këshillin Kombëtar të Shqiptarëve të Luginës, por po i ndihmon në konstituimin dhe funksionalizimit të tij.

Kursi

Beogradi nuk ka kursyer energji pozitive për ta formuar një këshill njëpartiak, si ky i Luginës, të udhëhequr nga përfaqësues të Partisë për Veprim Demokratik, e cila që nga orët e para të demokracisë ka mbajtur kurs politik të moderuar karshi subjekteve të tjera politike, të cilat i rrinin karshi politikës diskriminuese të Beogradit.
Kjo gjentilencë e Beogradit ndaj Këshillit Kombëtar të Shqiptarëve të Luginës ka një prapavi shumë të rrezikshme e cila çon drejt sanxhakizimit të këtij rajoni. Favorizimi i këshillit njëpartiak dhe bojkotimi i subjekteve politike dhe institucioneve të qeverisura nga shqiptarët, mund të sjell tensione në këto komuna, të përfshira deri deje nga flakët e konflikteve të armatosura.
Beogradi trimëron Veriun e Kosovës për pavarësi, a nga ana tjerët mban të mbërthyera me dorën e hekurt këto krahina të populluara nga shumica joserbe.
Si do t’i mbaj këto fronet politike dhe diplomatike Beogradi, shihet pas rezolutës së saj të ngritur në OKB, e cila së shpejti do të kthehet në një autogol të dytë, në favor të Kosovës.

Revanshi

Fitorja diplomatike e Prishtinës karshi Beogradit, s’ka dyshim se do të ngrit temperaturat politike në Serbi, e ky mllef s’ka ku të bie më shumë se sa në Sanxhak dhe Luginë, por populli i këtyre dy krahinave ka pasur edhe periudha më të vështira për t’i tejkaluar me gjeturi e maturi politike, ashtu siç i ka tejkaluar gjatë historisë.
E drejta e shqiptarëve të Luginës dhe ata të Sanxhakut për më shumë të drejta në Serbi nuk mund të injorohet, të përbuzet dhe të dhunohet nga Beogradi zyrtar. Në korpusin e këtyre të drejtave, natyrisht se bie edhe e drejta për vetëvendosje, e cila nuk shkel të drejtën ndërkombëtare për të zgjedhur modelin e ngritjes së statusit të tyre politik dhe territorial.

FOTO : Novi Pazari

FOTO: Presheva

Shkruan : Fehmi Ramadani

Pas “Bager revolucionit” serb të vitit 2000 bota demokratike shpresonte shumë në çmontimin total të regjimit kriminal të Millosheviqit dhe shtendosjen e këtij rajoni dhe për këtë qëllim kishte ofruar nduhmë të jashtëzakonshme. Por, përkundër saj dhe përpjekve të tyre për ta ndihmuar Serbinë, politika e këtij vendi nuk po mund të lirohet nga ndërlidhja e tyre me mafien dhe grupet kriminale, të cilat kanë një shtrirje ende të madhe në këtë shtet, por edhe jashtë tij.

Se vërtet politikanët e Ballkanit, veçmas ata serb janë ende në lidhje me këto grupe, tregon rasti i presidentin Mesiq, i cili më herët e kishte parlajmëruar presidentin serb Tadiq për mundësinë e vrasjes së tij nga mafia e cigareve. Pas kësaj, homologu i tij serb Tadiq e kishte lajmëruar Mesiqin për autorët e vrasjes së dy gazetarëve kroat në Zagreb, Ivo Pukaniq dhe Niko Franiq. Atëherë, në formë krejt logjike del pyetja se si kishin arritur këta dy presidentë të marrin vesh për ngjarje të tilla? Kjo tregon se shërbimet e tyre kishin lidhje të forta me këto grupe kriminale.
Misha Gleni një analist i mafias në Ballkan dhe Europë thotë se mafia në Ballkan është produkt i bashkëpunimit kriminal dhe të nacionalzmit primitiv të këtyre vendeve, të cilët në mungesë të insitucioneve të mirëfillta dhe kredibile të shtetit u kanë mundësuar këtyre grupeve të bëjnë rregullat dhe ligjin. Ai thotë se një pjesë e nacionlistëve serb që kishin dorë në vrasjen e ish-kryeministrit serb Zoran Gjingjig ishin pritur dhe strehuar nga nacionalistët kroat. Vlen të përmendet, se gjatë krizës së ish-Jugosllavisë shumica e këtyre grupeve kriminale kishin krijuar monopole ekonomike dhe të bisnesit dhe kishin vazhduar lidhjet ndërmjet veti.

Dhe, më vonë luftën filluan ta drejtojë nga ekonomia kriminale dhe jo nga nacionalizmi i tyre. Në një deklaratë të CIA-së thuhet se Millosheviqi nuk ishte nacionalist sa kishte dëshirë për pushtet dhe përfitime. Ose, rasti i Qeverisë së djathtë shqiptarë me në krye Aleksandar Meksi, i cili përkundër nacionalizmit të deklaruar verbal e dogrmat kishte thyer embargon me naftë ndaj Jugosslavisë prej periudhës 1992-1995 duke përfituar para të majme.

Jo më larg, se këtyre ditëve mafia serbe kishte kërcënuar vetë Ministrin e Punëve të Brendshme të Serbisë, Ivica Daciq për kidnapimin e djalit të tij nëse nuk ndalet në ndjekje të disa kriminelëve të kërkuar. Po ashtu, nga ish-lideri i radikalëve serb Vojisllav Sheshel që gjendet në Hagë kishte ardhur kërcënimi për vrasjen e Tomisllav Nikoliqit, liderit të tanishëm të Partisë Përparimtare Serbe. Kërcënimet e politikanëve serb ndaj njëri tjetrit janë të përditshme, sepse pas tyre qëndrojnë gupe të ndryshme të interesit, por edhe kriminelë të theksuar.

Si mund të shpjegohet fakti i një Qeverie që në krye të një minstrie shumë të rëndësishme siç është Ministria e Punëve të Brendshme të caktohet njeriu i dytë i partisë së Millosheviqit, të cilin krejt bota e ka gjykuar, ndërsa ky tani del sikur lufton krimin dhe zbaton ligjin.

Qeveria e këtij vendi nuk është demokratike, por është e kriminalizuar dhe një formacion ushtarako-policor. Kjo Qeveri, para botës në njërën anë shtiret se po bënë përpjekje kundër krimit, ndërsa në anën tjetër bashkëpunojnë në formë të shkëlqyeshme me grupe kriminale dhe kriminelë të ndryshëm.

Serbia është i vetmi vend nga ish-republikat e Jugosllavisë ku qytetarëty e saj ende ikin dhe kërkojnë strehim politik, si për shkaqe politike, por edhe për vepra të rënda kriminale. Familja e diktatorit Millosheviq një kohë të gjatë ka marrë azil politik në Rusi, ndërsa këtyre ditëve një kërkesë të tillë e ka bërë edhe Bogolub Kariq, një biznismen dhe politikan serb. Këto dy famiulje kanë një të kaluar politike kriminale dhe tashmë gjenden jashtë këtij vendi.

Duke mos i ndërlidhur ndjekjet e shumë të rinjve shqiptarë nga Lugina e Preshevës, të cilët ishin pjesëtarë të UÇK-së, ose të UÇPMB-së dhe veprimtarë të ndryshëm kombëtar dhe ky shtet nuk respekton kurrfarë të drejta elemetare njerëzore. Shumë të rinjë nga ky vend jetojnë në Kosovë si të “strehuar politik’, po redhe nëpër shumë vende të botës, Ky shtet ndaj shqiptarëve zbaton një politikë të veçantë, “sui generis”, ndërsa bota demokratike deri më tani nuk ka ndërmarrë asgjë.

Sipas mediave, shumë pjesëtarë të grupeve të mëdha dhe të vogla të mafies serbe veprojnë dhe kanë shtrirë aktivitein e tyre në të gjitha vendet e BE-së dhe të botës.

Mafia serbe tani gjendet në vendin e tetë të “top listës” së mafias ndërkombëtare. Ajo është krah për krah me “kartelet” e Kolumbisë, “jakuzët” e Japonisë, “triadët” e Kinës, dhe “Koza Nostran” italiane.

Politika serbe në bashkëpunim me mafien e saj dëshiron ende të mbajë ndikimin e saj në Ballkan. Por, tashmë pas katër luftërave nuk ka forcë dhe kapacitete ekonomike, përkundër mbështetjes nga disa qarqe evropiane. Evropa me politikën e saj të “tolerimit” ndaj Serbisë dhe shikimit të saj si mbrojtëse të krishtenizmit karshi islamit është shumë e gabueshme dhe destabilizuese. Këto qarqe retrograde në Europë dëshirojnë ta shohin Serbinë si mbikëqyerëse dhe kontrolluese të shteteve të vogla të dala nga ish-Jugosllavia.

Serbia mund të shndërohet në një shtet normal vetëm nëse futet në NATO dhe BE dhe pranon një mbikëqyrje ndërkombëtare. Vetëm kështu ky vend mund të bëhet një shtet demokratik dhe funksional, pa krim të organizuar dhe pa ndonjë kërcënim për stabilitetin e rajonin.

Ndërsa, politika shqiptare në Ballkan duhet të jetë shtyllë e fortë e stabilitetit dhe në të ardhmen duhet të arrihet ekuilibri shqiptaro-serb, si garancion më i mirë i këtij stabiliteti të këtij rajoni. Kjo duhet të bëhet, sepse konstelacioni i forcave është duke ndryshuar radikalisht. Shqiptarët dhe serbët duhet të merren vesh për interesat e tyre gjeostrategjike

në Ballkan, pse jo edhe për ndryshimin e kufinjëve.

Ky rajon do të ketë transformim të tillë, mu ashtu siç kishte paralajmëruar presidenti Bush i ri, i cili gjatë vizitës së tij në Tianë në 2008 tha se për stabilitetin e këtij rajoni në të ardhmen duhet të vendos trekëndshi Beograd-Tiranë-Athinë. Kjo do të ndodhë, por jo me këta politikanë të korruptuar dhe të kriminalizuar serb, por me politikanë të rinj serb që kanë vizion të qartë për të ardhmen e tyre dhe të vendit të tyre. Vetëm me politikanët të mirëfilltë, si serbë, shqiptarë dhe të tjerë do të niset një faqe e re e historisë së rajonit dhe do të hapen mundëditë e pajtimit ndërmjet këtyre popujve, por dhe do të bëhen garanci të forta për stabilitetin e sigurtë dhe afatgjatë të këtij rajoni. / AP