Disa qindra milje larg vendit ku udhëheqësi kinez Xi Jinping do të shtrojë tapetin e kuq për presidentin Donald Trump këtë javë, një ekosistem i errët ka qenë prej kohësh në punë duke pompuar miliarda dollarë në ekonominë e Iranit – tani duke ndihmuar në mbajtjen e Teheranit mbi ujë në kundërshtim me SHBA-në.
Këto janë portet, tubacionet dhe rafineritë e naftës të provincës Shandong dhe zonave kufitare të saj, ku arkitektura e madhe e rezervuarëve të magazinimit të naftës dhe profilet e holla të oxhaqeve ngrihen nga fushat e shkreta bregdetare, transmeton Telegrafi.
Këtu, të ashtuquajturat “rafineri çajniku” – kompani të vogla dhe të pavarura nafte që operojnë me lejen e Pekinit – përpunojnë në heshtje naftën bruto iraniane të sanksionuar nga SHBA-ja në gaz, naftë dhe petrokimikate për ekonominë e dytë më të madhe në botë.
Tani, ndërsa Uashingtoni kërkon të ndërpresë linjat financiare të jetës së Teheranit dhe ta detyrojë atë të kapitullojë për t’i dhënë fund luftës, këto aktivitete po nxirren nga margjinat dhe po vendosen në tryezën e negociatave midis Trump dhe Xi.
Tensionet rreth kësaj tregtie po thellohen – duke u zhvilluar në një sfond në të cilin Pekini kërkon stabilitet në marrëdhëniet e tij me SHBA-në, por gjithashtu mban lidhje të ngushta ekonomike dhe diplomatike me Iranin.
Industria në provincën Shandong u shfaq dekada më parë për t’u ushqyer nga fushat e naftës Shengli në deltën e Lumit të Verdhë, por tani ata importojnë shumë nga jashtë – duke përpunuar afërsisht një të pestën e naftës që konsumon Kina.
Po burimi i këtyre importeve? Shpesh naftë bruto e sanksionuar, thonë analistët.
Kina nuk e pranon importimin e naftës bruto iraniane në të dhënat e saj doganore, dhe origjina e naftës së importuar tashmë është errësuar në rrjedhën e sipërme.
Por Pekini gjithashtu hedh poshtë atë që i quan sanksione “unilaterale” të SHBA-së dhe u ka urdhëruar kompanive të mos zbatojnë sanksionet e Uashingtonit mbi rafineritë. /Telegrafi/
