Një studim me gati 90 mijë pjesëmarrës ka identifikuar një molekulë që organizmi e njeh si të huaj. Studiuesit po hetojnë nëse reagimi imunitar dhe inflamacioni kronik mund të shpjegojnë lidhjen ndërmjet mishit të kuq dhe diabetit të tipit 2
Mishi i kuq përmban një lloj sheqeri që organizmi i njeriut nuk mund ta prodhojë vetë dhe që sistemi imunitar mund ta njohë si substancë të huaj. Sipas një studimi të ri francez, kjo molekulë mund të ndihmojë në shpjegimin e lidhjes ndërmjet konsumimit të mishit të kuq dhe zhvillimit të diabetit të tipit 2.
Rezultatet paraprake, të prezantuara në takimin vjetor të Shoqatës Evropiane për Studimin e Diabetit (EASD), tregojnë se personat që konsumonin sasitë më të mëdha të kësaj molekule kishin 63 për qind rrezik relativ më të lartë për diabet, krahasuar me ata që merrnin sasitë më të vogla.
Megjithatë, shkencëtarët theksojnë se kjo lidhje nuk dëshmon se substanca e shkakton drejtpërdrejt sëmundjen.
Çfarë është Neu5Gc dhe pse organizmi reagon ndaj tij?
Molekula quhet acid N-glikolilneuraminik, ose Neu5Gc, dhe gjendet veçanërisht në mishin e viçit dhe të qengjit, ndërsa në sasi më të vogla edhe në produktet e qumështit.
Shumica e gjitarëve e prodhojnë natyrshëm këtë substancë, por njerëzit e kanë humbur këtë aftësi për shkak të një mutacioni të lashtë gjenetik.
Kur konsumojmë ushqime që përmbajnë Neu5Gc, një pjesë e molekulës mund të përfshihet në indet tona. Sistemi imunitar mund ta njohë si të huaj dhe të prodhojë antitrupa kundër saj.
Kjo mund të shkaktojë një reagim inflamator të vazhdueshëm, të njohur si ksenosialit.
Studiuesit po hetojnë nëse ky proces ndikon në qelizat që prodhojnë insulinë dhe në indet që reagojnë ndaj saj.
Gati 90 mijë persona u ndoqën për më shumë se shtatë vjet
Studimi përfshiu 89.953 pjesëmarrës nga projekti francez NutriNet-Santé, i cili analizon marrëdhënien ndërmjet ushqyerjes dhe shëndetit.
Mosha mesatare ishte 42 vjeç, ndërsa 79 për qind e pjesëmarrësve ishin gra.
Në fillim, askush nuk kishte diabet apo kancer. Gjatë periudhës mediane të ndjekjes prej 7,2 vjetësh, 966 persona zhvilluan diabet të tipit 2.
Studiuesit analizuan regjistrimet ushqimore dhe vlerësuan sasinë e Neu5Gc që pjesëmarrësit merrnin nga mishi dhe produktet e qumështit.
foto: foodphotoalex
Rreziku u rrit me konsumimin më të madh
Rezultatet treguan se grupi me marrjen më të lartë të Neu5Gc nga mishi kishte 63 për qind rrezik relativ më të lartë për diabet, ndërsa grupi pasues kishte 41 për qind rrezik relativ më të lartë.
Lidhja mbeti e pranishme edhe pasi u morën parasysh mosha, aktiviteti fizik, duhanpirja, cilësia e ushqyerjes dhe gjendja shëndetësore.
Në grupin me marrjen më të lartë, burrat konsumonin mesatarisht 97 gramë mish të kuq në ditë, ndërsa gratë 73 gramë.
Kur përfshiheshin edhe produktet e përpunuara të mishit, sasitë arrinin përkatësisht në 136 dhe 96 gramë.
Megjithatë, rritja prej 63 për qind është relative dhe nuk do të thotë se 63 për qind e pjesëmarrësve zhvilluan diabet.
A është përgjegjës vetë sheqeri apo mishi i kuq?
Kjo mbetet një nga pyetjet më të rëndësishme.
Kur studiuesit morën parasysh indeksin e masës trupore, lidhja u dobësua, por mbeti statistikisht domethënëse.
Megjithatë, kur analiza përfshiu edhe sasinë totale të mishit të kuq të konsumuar, lidhja nuk ishte më statistikisht domethënëse.
Kjo do të thotë se nuk mund të përcaktohet nëse Neu5Gc është përgjegjës për rrezikun apo nëse ndikojnë përbërës të tjerë të mishit.
Interesant është fakti se Neu5Gc nga produktet e qumështit nuk tregoi lidhje me diabetin.
Sipas autorit kryesor, dr. Leopold Fezeu, nga Universiteti Sorbonne Paris Nord, këto rezultate sugjerojnë se burimi ushqimor i molekulës mund të ketë rëndësi.
A duhet të shmangim mishin e kuq?
Studiuesit nuk rekomandojnë përfundime të nxituara vetëm mbi bazën e këtyre rezultateve.
Ata planifikojnë të shqyrtojnë edhe përbërës të tjerë të mishit, përfshirë hekurin hemik, si dhe të matin antitrupat kundër Neu5Gc.
Gjithashtu, do të hetohet nëse zëvendësimi i një pjese të mishit të kuq me mish shpendësh ose proteina bimore mund të ndihmojë në parandalimin e diabetit.
Rezultatet janë ende paraprake dhe nuk provojnë marrëdhënie shkak-pasojë. Megjithatë, ato hapin një drejtim të ri kërkimor për të kuptuar se si përbërësit e ushqimit mund të ndikojnë në inflamacion dhe në zhvillimin e diabetit të tipit 2. /Telegrafi/
