Sipas shumë historianëve të gastronomisë turke, kjo ëmbëlsirë u bë e famshme si një alternativë më e lehtë dhe më ekonomike krahasuar me bakllavanë klasike osmane me shumë fistikë
Megjithatë, sot ajo konsiderohet një ëmbëlsirë “premium” dhe serviret në disa nga pastiçeritë më të njohura në Turqi.
Shpesh shoqërohet me çaj turk, kafe turke ose akullore orientale “dondurma”.
Për shumë adhurues të ëmbëlsirave orientale, “Sütlü Nuriye” është bakllavaja perfekte për ata që duan një shije më të rafinuar, më pak të rëndë dhe më moderne se versionet tradicionale.
Pse kjo bakllava është kaq e veçantë?
Bakllavaja tradicionale me arra dhe sherbet të rëndë vazhdon të mbetet simbol i tryezave festive në shumë shtëpi shqiptare, por në Turqi prej vitesh një tjetër version ka marrë famë të madhe: “Sütlü Nuriye”, bakllavaja me qumësht dhe fistikë, e njohur për shijen më të lehtë, aromën elegante dhe shtresat krokante që shkrihen në gojë.
Ajo që e dallon nga bakllavat tona klasike është fakti se sherbeti përgatitet edhe me qumësht. Kjo i jep një butësi të veçantë, e bën më pak të rëndë se bakllavaja klasike dhe krijon një shije më kremoze, më të butë dhe më elegante.
Përdorimi i fistikëve ia jep aromën karakteristike orientale, ndërsa gjalpi i shkrirë e bën më krokante dhe më të pasur në shije, transmeton Telegrafi.
Gjalpi shkrihet në zjarr shumë të ulët, pa u djegur. Gjatë shkrirjes, në sipërfaqe krijohet një shkumë e bardhë. Ajo duhet të largohet me kujdes me lugë, sepse pjesa më e pastër e gjalpit ndihmon që petët të piqen më mirë dhe të bëhen më krokante.
Në fund, përdoret vetëm pjesa e artë dhe e kthjellët e gjalpit. Nëse në fund të enës mbetet një shtresë e bardhë qumështi, ajo nuk duhet të hidhet mbi petë, sepse mund t’i rëndojë dhe t’i bëjë më pak krokante.
Vaji shtohet në gjalpin e shkrirë për ta bërë më të lehtë lyerjen e petëve dhe për të ndihmuar që shtresat të ndahen bukur gjatë pjekjes.
Tepsia lyhet fillimisht me pak gjalpë. Më pas vendosen 8 deri në 10 petë të holla, një nga një. Secila petë lyhet lehtë me gjalpë, por jo me shumë yndyrë. Qëllimi është që petët të njomen lehtë, jo të rëndohen.
Pas shtresës së parë të petëve, hidhet një shtresë e hollë fistikësh të bluar. Fistikët nuk duhet të vendosen në një shtresë shumë të trashë, sepse “Sütlü Nuriye” është më delikate se bakllavaja klasike.
Pastaj vazhdohet me dy ose tri petë të tjera, përsëri të lyera lehtë me gjalpë, dhe mbi to hidhet sërish pak fistikë. Ky proces përsëritet derisa të harxhohen shumica e petëve dhe mbushjes.
Në fund, sipër vendosen edhe 8 deri në 10 petë të tjera. Kjo shtresë e sipërme është e rëndësishme, sepse gjatë pjekjes krijon pamjen e bukur të artë dhe teksturën krokante.
Bakllavaja duhet të pritet para se të futet në furrë. Mund të pritet në rombe, katrorë ose copa më të vogla drejtkëndëshe.
Thika duhet të jetë e mprehtë, që petët të mos shqyhen. Prerja duhet të shkojë deri në fund të tepsisë, në mënyrë që pas pjekjes sherbeti me qumësht të depërtojë mirë në çdo copë.
Pas prerjes, sipër mund të hidhet edhe pak gjalpë i shkrirë, veçanërisht në vijat e prera, që copat të piqen në mënyrë të barabartë.
Bakllavaja piqet në furrë të parangrohur në 170 gradë Celsius, për rreth 50 deri në 60 minuta.
Pjekja nuk duhet të bëhet me temperaturë shumë të lartë, sepse sipërfaqja mund të marrë ngjyrë shpejt, ndërsa shtresat e brendshme të mbeten të papjekura.
Ngjyra ideale është e artë e lehtë, jo shumë e errët. “Sütlü Nuriye” zakonisht ka pamje më të butë dhe më të çelët se bakllavaja klasike.
Kur të jetë pjekur, nxirret nga furra dhe lihet 5 deri në 10 minuta që të qetësohet pak, por duhet të mbetet ende e nxehtë kur t’i hidhet sherbeti.
Në një tenxhere hidhen uji dhe sheqeri. Përzihen lehtë dhe vendosen në zjarr mesatar. Pasi masa fillon të vlojë, shtohet një fetë limoni dhe lihet të ziejë rreth 10 minuta.
Sherbeti nuk duhet të trashet shumë. Ai duhet të mbetet më i lehtë se sherbeti klasik i bakllavasë, sepse më pas do të bashkohet me qumështin.
Pasi largohet nga zjarri, lihet të ftohet pak. Kur të jetë i vakët, shtohet qumështi dhe pak vanilje. Qumështi nuk duhet të hidhet kur sherbeti është duke vluar fort, sepse mund të prishet struktura dhe shija.
Sherbeti me qumësht duhet të jetë i butë, aromatik dhe jo tepër i rëndë.
Rregulli kryesor është që bakllavaja të jetë e nxehtë, ndërsa sherbeti me qumësht të jetë i vakët ose pak i ftohtë.
Sherbeti hidhet ngadalë, me garuzhde, mbi të gjithë sipërfaqen. Duhet të kujdeseni që të laget çdo pjesë, sidomos vijat ku është prerë bakllavaja.
Pas hedhjes së sherbetit, bakllavaja nuk duhet të mbulohet menjëherë, sepse avulli mund ta zbusë tepër shtresën e sipërme. Lëreni të qëndrojë e pambuluar derisa të ftohet.
Sütlü Nuriye, bakllavaja premium turke me qumësht dhe fistikë që dallon nga të gjitha llojet klasike
“Sütlü Nuriye” ka nevojë të pushojë së paku 4 deri në 6 orë para servirjes. Më mirë është të qëndrojë gjatë natës, në mënyrë që sherbeti me qumësht të përthithet mirë dhe shija të bëhet më e harmonishme.
Para servirjes, sipër mund t’i shtoni edhe pak fistikë të bluar për pamje më të bukur dhe shije më të theksuar.
Kjo bakllava shërbehet zakonisht e ftohtë ose në temperaturë ambienti. Nuk është e rëndë si bakllavaja tradicionale me shumë sherbet, prandaj përshtatet shumë mirë me çaj turk, kafe turke ose akullore orientale.
Shija e saj është më e butë, më qumështore dhe më elegante, ndërsa fistikët i japin aromën orientale që e bën të dallueshme nga versionet tona të zakonshme.
