“Trazirat e kalkulatorëve” të vitit 1986 na kujtojnë se frika për teknologjinë që zëvendëson inteligjencën njerëzore nuk është asgjë e re.
Në prill të vitit 1986, një grup i vogël edukatorësh u mblodhën jashtë konventës së Këshillit Kombëtar të Mësuesve të Matematikës (NCTM) në Uashington për të organizuar një protestë të pazakontë.
Të udhëhequr nga autori i teksteve shkollore John Saxon, protestuesit marshuan me pankarta që shkruanin “Butoni nuk është asgjë derisa truri të stërvitet”.
Protesta e tyre synonte një politikë të re të që rekomandonte integrimin e kalkulatorëve elektronikë në të gjitha nivelet e klasave, nga detyrat e shtëpisë në shkollën fillore deri te provimet.
Mësuesit kishin frikë se aritmetika e jashtme do të bënte që nxënësit të humbnin përgjithmonë aftësitë e tyre mendore në matematikë, vlerësimin numerik dhe kuptimin thelbësor konceptual.
Megjithatë, politika argumentoi se kalkulatorët do t’i çlironin nxënësit nga llogaritjet e lodhshme dhe të nivelit të ulët, duke u lejuar atyre të përqendroheshin në zgjidhjen e problemeve komplekse.
Kjo përplasje ideologjike përfundimisht u zgjidh në një kompromis të ekuilibruar arsimor.
Në vend që të ndalonin pajisjet ose të mbështeteshin plotësisht tek ato, kurrikulat moderne evoluan për të ndarë zotërimin konceptual nga automatizimi algoritmik.
Duke u siguruar që nxënësit të kuptojnë konceptet themelore matematikore përpara se të përdorin kalkulatorë për detyra të avancuara, sistemi arsimor integroi me sukses teknologjinë pa sakrifikuar të menduarit kritik. /Telegrafi/
