ShBA-ja ka eliminuar dy diktatorë, Putini do të dridhet nga frika

Burimi: The Telegraph
Përkthimi: Telegrafi.com

Cilido qoftë rezultati i sulmit aktual të SHBA-së ndaj Iranit, tashmë kemi parë një rezultat domethënës strategjik: regjimi klerikal është prerë në kokë, pavarësisht çdo përpjekjeje nga një shtet i fuqishëm për të mbrojtur ajatollahun e ndjerë. Valët psikologjike të kësaj do të ndihen në kryeqytete anembanë botës – dhe jo më pak në Kremlin, strofullin e Vladimir Putinit.

Bota ndryshoi: ose, të paktën, ShBA-ja ndryshoi. Në vitin 2013, Barack Obama tha se përdorimi i armëve kimike nga një diktator tjetër, Assadi i Sirisë, paraqiste një “vijë të kuqe”. Por, pasi Ed Milibandi ia doli të vriste miratimin parlamentar për veprim britanik, edhe Uashingtoni u tërhoq.

Rezultati ishte një luftë e pakufizuar kimike nga Assadi kundër popullit të tij dhe rreth 500 mijë vdekje. Unë kam kaluar shumë kohë në Siri gjatë 11 vjetëve që pasuan dhe mund të dëshmoj për rezultatet e tmerrshme të sulmeve me sarin dhe klor. Milibandi duhet të turpërohet për veten e tij, por sigurisht që nuk turpërohet: ai është ende mik i besueshëm i diktatorëve të huaj vrastarë. Nuk mund ta besoj që dikush do ta dëgjonte duke pasur parasysh historikun e tij, por ja ku jemi. Britania është ende e njëjtë – por, ShBA-ja nuk është.

Uashingtoni ka vepruar kundër Iranit mbi bazën se ai mundet, me kalimin e kohës, të sigurojë armë bërthamore dhe të zhvillojë sisteme të afta për të arritur në territorin amerikan. Rusia tashmë posedon mijëra koka bërthamore, shumica dërrmuese e të cilave mund të arrijnë dhe janë të drejtuara kah Shtetet e Bashkuara. Ky nuk është një supozim.

Ndërsa shikoj nga Lindja e Mesme, me paqëndrueshmërinë që zien pak përtej horizontit, dëgjohet argumenti se Shtetet e Bashkuara po shpenzojnë shumë burime ushtarake për të ruajtur ndikimin domethënës mbi Moskën. Pretendimet e tilla zbulojnë një keqkuptim bazik të thellësisë ushtarake amerikane. Shtetet e Bashkuara nuk mbeten pa fuqi ajrore sepse po zhvillojnë një fushatë. Dhe, kur kjo matet kundrejt forcave ruse që janë gjakosur deri në shterim në Ukrainë, krahasimi bëhet edhe më i theksuar.

Për më tepër, tani është e qartë për të gjithë se është e thellë epërsia cilësore e fuqisë ajrore amerikane dhe aleate mbi sistemet ruse. Bateritë S-300 të furnizuara nga Rusia që u përdorën nga Irani tani janë mbetje të përdredhura. Në të vërtetë, vetëm Izraeli ishte në gjendje të shtypte mbrojtjen ajrore të mullahëve.

▶ Lexo edhe këtë

Arsim Halili, zëri krijues nga Dobrosini që i jep thellësi fjalës shqipe

Mbrojtja e Moskës është më e mirë me jo vetëm S-400, por edhe me sistemet S-500 që supozohet se janë të përmirësuara dhe po hyjnë në përdorim. Por, forcat ruse kanë dobësi kritike – ndër to mungesën e aeroplanëve radar Beriev A-50, jetikë për zbulimin e kërcënimeve që fluturojnë ulët, si dronët dhe raketat lundruese. Rusia kishte vetëm një numër të vogël të këtyre në shërbim në fillim të pushtimit në shkallë të plotë të Ukrainës dhe që atëherë ka humbur disa prej tyre nga ukrainasit. Mund të mos jetë më e mundur të ketë askund vëzhgim të vazhdueshëm ajror. Sa për S-500-in e lavdëruar, një tjetër gjë që është treguar gjatë gjithë luftës në Ukrainë është natyra e ekzagjeruar e pretendimeve të Rusisë për armët e saj të avancuara.

Prandaj, njeriu detyrohet të mendojë nëse goditjet aktuale kundër Iranit kanë më shumë se një objektiv. Teokracia iraniane po goditet drejtpërdrejt: Vladimir Putini po goditet në aspektin psikologjik. Ndoshta ka një renditje në mendimin e Uashingtonit: Venezuela, pastaj Irani, dhe në fund Kremlini. Moska nuk mund të jetë plotësisht e qetë. Efekti psikologjik i forcës së demonstruar është shpesh më i fuqishëm se vetë forca.

Presidenti Putin, sipas shumicës së vlerësimeve, ka luajtur me kohën që nga samiti i Alaskës. Objektivat e tij strategjikë në Ukrainë nuk kanë ndryshuar që nga fillimi i pushtimit më shumë se katër vjet më parë. Nëse ai besonte se mund të manipulonte Uashingtonin pafundësisht, ngjarjet e fundit mund ta bëjnë të ndalet për një moment. Një komandant i përgjithshëm amerikan që ka treguar gatishmëri për të përdorur fuqi dërrmuese ushtarake është një propozim ndryshe nga ai që vetëm kërcënon. Sun Tzu vërejti se kulmi i aftësisë është ta nënshtrosh armikun pa luftuar, dhe këtu duhet të ketë një efekt frenues në veprim.

Ka gjithashtu pasoja të drejtpërdrejta të veprimit amerikan për luftën në Ukrainë. Irani i ka ofruar prej kohësh Rusisë materiale kritike, veçanërisht dronë dhe municione. Me atë linjë furnizimi të dobësuar ose të shkatërruar, përpjekja e luftës së Moskës po vuan.

Më e rëndësishmja, nëse mesazhi i Uashingtonit për Teheranin është se dritarja për negociata është mbyllur, jehonat në Kremlin do të jenë të pagabueshme. Putini tani duhet të marrë parasysh nëse vonesa mbetet një strategji e qëndrueshme, apo nëse koha nuk është më aleati i tij. Nxitja për Moskën që ta ngrijë konfliktin në Ukrainë mund të rritet ndjeshëm: dhe, presioni mbi vetë Putinin – në rastin më të mirë – tani do të jetë i pakëndshëm, duke pasur në mendje kapjen e Maduros dhe vdekjen e Khameneit. Vazhdimi i luftës nuk është më vetëm çështje e dërgimit të ushtarëve të rinj për të vdekur: vetë ai është në njëfarë rreziku.

Udhëheqësit perëndimorë duhet tani të veprojnë shpejt për ta shndërruar sulmin masiv të fuqisë së zjarrit të ShBA-së në ndikim diplomatik mbi Moskën. Kjo kërkon qartësi qëllimi, unitet në mesazh dhe mbështetje të besueshme në forcë.

Është një moment për vendosmëri dhe jo për paqartësi. Nëse do të ketë paqe të drejtë në Ukrainë, ajo nuk do të dalë nga zvarritja. Ajo do të vijë nga forca e llogaritur, durimi strategjik dhe demonstrim i qartë se agresioni sjell pasoja. Mbretëria e Bashkuar, në veçanti, duhet të injorojë Ed Milibandin dhe apologjetët tanë të tjerë për horrat e botës dhe të qëndrojë krah për krah me Amerikën në ballafaqimin me këta horra. Donald Trumpi është larg të qenit i përsosur, por ai po merr qëndrimin e duhur dhe po krijon mundësi strategjike. /Telegrafi/