Në Malësinë e Bujanoc, një shtëpi e vjetër prej guri qëndron si dëshmi e 120 viteve histori. E ndërtuar me duar të arta dhe me sakrificë të madhe, ajo mbart brenda saj frymën e brezave që jetuan, punuan dhe ëndërruan në këtë tokë.
Këto mure kanë dëgjuar zërat e fëmijëve, këngët e dasmave, këshillat e pleqve dhe heshtjen e netëve të gjata dimërore. Çdo gur i saj është vendosur me djersë, çdo prag është shkelur me nder.
Por sot, më shumë se për gurët e saj, kjo shtëpi flet për zbrazjen e Malësisë. Flet për rrugët që mbetën pa zëra, për oborret që presin hapa që nuk vijnë më, për oxhaqet që dikur tymosnin e sot qëndrojnë të ftohtë.
Shumë banorë të Malësisë së Bujanoc u detyruan ta lënë këtë trevë, duke marrë me vete kujtimet, por duke lënë pas një pjesë të shpirtit të tyre. Shtëpitë mbetën si rojtarë të heshtur të një kohe që nuk kthehet më.
Ky 120-vjetor nuk është vetëm përvjetor i një ndërtese. Është kujtesë për rrënjët tona. Është thirrje për të mos harruar vendlindjen. Është mesazh për brezat e rinj se historia jonë jeton në këto mure dhe pret të mos harrohet.
Sepse shtëpia mund të mbetet bosh, por kujtesa e saj kurrë nuk shuhet/BujanociNet/.
